't Heerlijk avondje

Als zes volwassen mensen bijna letterlijk vechten om een pleeborstel en een sekskalender. Als een fietsbel ineens een must-have is. Als je je vrienden afsnauwt omdat ze de dobbelsteen niet snel genoeg gooien.

Dan weet je: we spelen het Sinterklaasspel.

En dat deden we vrijdagavond. Vol overgave. Het was fantastisch. De avond leek één aanhoudend lachsalvo, het pakpapier vloog door de kamer. Hele foute cadeautjes en hele leuke cadeautjes lagen op tafel. De schuimpjes werden als eerste van tussen de kruidnoten gevist en de kookwekker tikte de minuten weg.

En er waren dus extreme fights om een pleeborstel. Het was een pleeborstel in de vorm van een bloempje, dat vonden vriendinnen E. en L. erg leuk. Datzelfde gold voor een bedlampje voor kindjes vanaf tien maanden. E. & L. zaten elkaar constant in de haren over die twee objecten. Terwijl vriendinnen E. (een andere), J. en ik Koehandel uit elkaars handen rukten. Vriend L. trachtte ondertussen steeds wanhopiger een batterijenoplader aan de vrouw te brengen. Zonder succes.

Normaal zijn wij allen hele zoete kinders, maar op Sinterklaasavond… nou, berg je dan maar. Er werd dus heel veel gegild (“Góói nou!” “Geef!” “GEEF TE-RUG!”), gevloekt, en van elkaar gejat. De dobbelsteen werd in recordtempo over tafel gekeild, cadeaus onder truien en stoelen verstopt. En dat alles voor presentjes van vijf euro waarvan je werkelijk niet wist dat je ze wilde hebben.

Het was zo’n succes dat ik daags na het feest al mailtjes kreeg met de vraag of we het volgend jaar weer doen. En natuurlijk doen we het dan weer. We hebben al bedacht dat de sekskalender dan terug ingepakt wordt, met cijfers per standje en praktische tips. Maar of dàt ook echt gaat gebeuren… we zullen zien.

Voor nu wens ik iedereen alvast een plezierige Sinterklaasweek en twee kaatseballen in een net. En een punnik-je-eigen-tasje-set voor vriend L.
Die raakte hij ook aan de straatstenen niet kwijt.

Boer d'amour (slot)

Het zit erop.
De boeren en de vrouwen duiken weer onder in anonimiteit en wij, de kijkers, moeten een ander tijdverdrijf zoeken voor de zondagavond.

Eerlijk gezegd kon het programma me ook niet meer zo boeien gisteravond. Het spannendste was natuurlijk al geweest. Het verraste me wel dat iedereen nog bij elkaar was. Volgens mij klopte dat ook helemaal niet. Ik had tenminste gelezen dat Neeltje en Wietse al lang niet meer samen zijn. Volgens collega L. heeft bovendien in het AD gestaan dat alleen Jos & Dycke en Wim & Astrid samen blijven. Gisteravond was love echter nog volop in the air.

Ik was vergeten dat Hanneke in het onderwijs werkt. Ik moest meteen denken aan mijn juf M., die mij in de tweede kleuterklas de stuipen op het lijf joeg. In mijn leven ben ik alleen van onweer en wespen banger geweest dan van haar. En ik denk dat er ook kindjes zijn die bang zijn van juf Hanneke. Ik bedoel: dan heb je al een probleem (want het zijn probleemkinderen die ze onderwijst) en dan krijg je zoiets voor de klas. Met zo’n stem. Ik moet er niet aan denken.

Astrid heeft kinderen! Wisten jullie dat? Ik niet. Maar de kinderen vormden een reden om nog niet samen te gaan wonen, dus ze moeten er zijn. Aangezien Wim naar alle waarschijnlijkheid als maagd aan zijn avontuur met Astrid is begonnen, moeten die koters dus wel van haar zijn. Nu ben ik nooit bang geweest voor mijn moeder (want mijn moeder is iemand die je als verrassing tussen de hagelslag zou willen vinden), maar je zal maar zo’n moeder hebben! Met zo’n stem! Ik moet er niet aan denken. En ik val in herhaling.

Adoptieboer Richard krijgt kinderen. Of toch in elk geval eentje. Die heeft er geen gras over laten groeien. We zien hier meteen het voordeel van niet gevolgd worden door Yvon: je hoeft niet die hele heksenketel van keuzeprocessen en afvalraces door, maar kan je gewoon focussen op de persoon die je het leukst vindt. En daar komen kindjes van, zien we nu. Ik vind ze wel vlot, maar dat moeten ze zelf weten. Dat meisje vond ik erg lief trouwens.

Afijn. Om Meneer De Uil nu maar even te citeren: en zo is alles toch nog goed gekomen. For the time being, in elk geval.

Nu is het wachten op het volgende seizoen, want dat komt er. In de tussentijd zullen we ons met iets anders moeten bezighouden. Anders vallen er straks van die pijnlijke stiltes bij de koffieautomaat, en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Suggesties? Iemand?

Boer d'amour (11)

Wij gaan naar Stockholm toe, wij gaan naar Stockholm toe...
Dat zongen Wim en Astrid niet, dat zingen vriendin J. en ik. Want wij gaan dus naar Stockholm toe. Over twee maanden. We gaan een sneeuwpop bouwen en in een retehip hotel slapen (maar dan in een kamer zonder raam en met een stapelbed, maar I don't care, ik mag boven).

Omdat Wim en Astrid in Stockholm waren, dacht ik: "Ha leuk, een voorproefje! Kijken wat daar te beleven valt!" Wel, ik heb drie belangrijke dingen ontdekt. Ten eerste: Stockholm heeft een afhaalchinees. Ten tweede: het is toegestaan afhaalchinees te verorberen op je hotelkamer. Ten derde: je kan je knar stoten tegen het hotelkamerraam. Maar dat laatste gaat ons niet gebeuren, want wij hebben dus geen raam! HA!
Ik vond het echt treurig. Dan ben je in een mooie, verre stad. Weg bij de koeien, weg uit de getto waar je woont. En dan eet je afhaalchinees op de hotelkamer. Jongens toch! Ga dan gezellig uit eten, de stad verkennen! Doe leuke dingen! En niet kajakken want djiez, dat kan overal. Conclusie: vriendin J. en ik gaan Stockholm zelf wel ontdekken.

Bij de andere setjes was het ook treurig.
Hans is nu al bezig om Audrey te dumpen. Omdat-ie meer tegengas verwacht had van haar. Terwijl Audrey gewoon een saaie drol is. Heus wel lief, maar saai. Qua eetgedrag en de behoefte om nieuwe dingen uit te proberen passen ze wel bij elkaar. "Wat de boer niet kent..." zeggen ze soms, maar hier was het al: wat de boer niet herkent. Vreselijk. Ik denk dat afhaalchinees er voor die twee niet in zit.

Neeltje is ook al bezig met dumpen, maar dat is ze al een tijdje. Eerst moest ik er niet aan denken om met Wietse te verkeren vanwege zijn zwijgzaamheid, nu is het vanwege zijn klefheid. DIe knul zat heel de tijd nog nét niet bij Neeltje op schoot en dat zinde haar niks. Ik snap dat. Hij ziet haar als de plaatsvervanger van God op aarde, zij ziet hem meer als Lucifer. Dat wordt dus niks.

Bij Peter en Hanneke wordt er nog niet gedumpt. Daar werd gezopen. Begrijpelijk, ik zou ook ongelofelijk aan de drank gaan in hun beider gezelschap. Peter had Hanneke "lekker ingestopt" en ik wil niet weten wat hij daarmee bedoelde.
Ik hoorde trouwens dat 'mijn' Hanneke zelf ook pas vorige week besefte dat Peter en Hanneke hetzelfde heten als zij en haar lief. Ik voel me nu minder schuldig.

En dan heb je nog Jos en Dycke. Zoetgevooisde, softe, glijerige Dycke. Ik kan me zó voorstellen dat die des avonds op haar hoofd staat in haar yogakamer. Of dat ze reiki geeft aan dode vogeltjes. (ik ken werkelijk iemand die dat doet).
Elke keer dat zij in beeld waren, hoopte ik dat er iets ergs zou gebeuren. Een ongeluk ofzo. Iets waardoor ze uit die mierzoete verliefdheidsmodus zouden komen. Het was echt té erg. Te lief, te leuk, te gezellig. Ze aanbidden elkaar tot in extremen. Ik vind dat irritant! Ik zou niet eens zo kúnnen zijn, al barstte ik uit mijn voegen van adoratie. Volgens mij hoeft Dycke nog maar een klein scheetje te laten om Jos te vertederen. Ieuw.

Al met al was het dus niet veel soeps. Drie prille relaties staan al op springen, Dycke en Jos staan op geheel andere wijze op springen. Wim en Astrid eten Chinees en vinden dat het goed is.
Het is eigenlijk maar beter dat het na volgende week is afgelopen. Niet alleen omdat de schwung er helemaal uit is, ook omdat ik vannacht van BZV droomde. Het is een té groot deel van mij geworden. Dat is niet goed, ik ben toe aan iets nieuws in mijn leven.

Dus wij gaan naar Stockholm toe. Zonder boeren. Ik ga wel sneeuwballen naar vriendin J. gooien, want dát is pas pret op je stedentrip. En J. gooit terug hoor! No shit!

Happy single

Vorige week had ik een gesprek met twee vriendinnen over ons lot: ‘single zijn’. Eerst was het een beetje in mineur, met de welbekende zorg ‘of het ooit nog goed komt’. Soms denk je als single namelijk dat dat niet het geval is.

Al snel nam het gesprek echter een wending. We bleken een gezamenlijke irritatie te hebben, zijnde: niet-singles. Setjes. Echtparen. Mensen die jou als single benaderen alsof je domweg niet gelukkig kan zijn wanneer je geen lief hebt. Die jou beschouwen als meelijwekkend figuur.

Of gebonden mensen die, de andere kant op, juist denken dat je elke zaterdagnacht tot in de kleine uurtjes in de stad loopt te hoeren en te sloeren. Dat zéggen ze niet, maar ze vragen je wel naar ‘spannende verhalen’, en ‘of je nog wat hebt meegemaakt’. Terwijl ik elke zaterdagnacht heel vredig in mijn bedje lig te snurken, zeker in de kleine uurtjes. Hoeren en sloeren is niet mijn stylo, en dat wil ik graag zo houden.

Wat ook erg is: mensen die jou als single vragen ‘of je nou al eens iemand hebt’. Vooral de woorden ‘nou al eens’ zijn niet leuk. Daarbij: denk je dat ik het niet gewoon zou zéggen als het zover was?! Als De Single tijdens de feestdagen weer aan het hoofd van de tafel wordt gezet zodat alle tortelduifjes naast malkander kunnen zitten, ga er dan maar vanuit dat er dus nog geen wederhelft in sight is. En vraag er niet naar. Want dat is confronterend. Kwetsend ook. Zéker tijdens een kerstdiner. Heeft u dat? Fijn zo.

Want even:
Ondanks het feit dat singles soms inderdaad met een doos tissues op de bank zitten te snotteren, is het al met al een gelukkig volkje hoor. Ik vind het heerlijk om ’s avonds voor mijn bed te staan en me te realiseren dat ik dat héle bed helemaal in mijn eentje mag omwoelen. Zalig! Bovendien kunnen singles altijd eten waar ze zelf zin in hebben. TV kijken zonder dat iemand plots het programma wegzapt. Alles doen waar ze zin in hebben, zonder rekening te hoeven houden met een ander. Als klap op de vuurpijl kan en mag een single elk moment verliefd worden en als je dan toch eens zoent of de liefde bedrijft met iemand, dan is dat nooit vreemdgaan, want je belazert niemand.
Singles hebben ook geen schoonfamilie, wat een reden an sich is om de situatie te houden zoals die is.

Als ze zich dan tóch een keer alleen voelen, dan hebben ze gelukkig altijd nog hun single vrienden en vriendinnen om samen te mopperen.

En om zodoende tot de slotsom te komen dat ze het helemaal zo slecht nog niet hebben.

De Lijst der Lijsten

Heeft iemand gisteravond DWDD gezien? Of radio 2 geluisterd? Of allebei, zoals ik?

Het was aftrapdag van de top2000. En o, ik ben gék op de top2000. In de dagen dat de Lijst der Lijsten wordt uitgezonden, ben ik werkelijk niet bij de radio weg te sláán. Bovendien gaat het volume met de dag verder omhoog, want hoe groter de hits, hoe luider ik ze wil horen.

Maar afijn. Aftrapdag dus. De dag dat je serieus moet beginnen nadenken over je eigen ranking voor dit jaar. Dat was dan ook de insteek voor een discussie bij DWDD. Prem Radhakishun, Chazia Mourali en Frank Lammers (de enige naam die ik niet moest google’en om ‘m juist te spellen) bonden de strijd met elkaar aan.

Het was hilarisch. Chazia die AC/DC in zijn geheel uit de lijst wilde knikkeren “omdat we al 2000 jaar iets hebben dat beschaving heet”. Prem die een vlammend betoog hield om Malle Babbe op nummer één te krijgen. En Frank die niet kon geloven dat hij werkelijk de discussie aan moest gaan met mensen die er zulke meningen op nahielden. Ik viel, serieus waar, bijna van de bank van het lachen. De essentie van de slappe lach is dat ze niet valt na te vertellen, dus ik zeg: uitzendinggemist.nl!

Natuurlijk draaien de raderen bij mij nu ook volop. Ik vind het alleen zo moeilijk.

In elk geval komt Liefs uit Londen van Blof erin. Want dat blijft gewoon hun allermooiste liedje, en het is mijn plicht als oud-Zeeuw om hen te steunen. De Dijk mag ook niet ontbreken in mijn lijstje. En ergens zul je ook zeker “The day before you came” van Abba tegenkomen. Verder moet ik “London by Night” van Frank Sinatra nog ergens kwijt, alsmede “50 ways to leave your lover” van Paul Simon.

En iets van Ramses natuurlijk.
En Flappie eigenlijk ook.
Of de Eenzame Fietser…
Maar the Beatles ook.
En Hallelujah van Jeff Buckley.
Barbra Streisand niet te vergeten.
De begrafenis van Manke Nelis…

Ziet u mijn probleem?
Hoe doen jullie dat nou? Wat zijn de tips en tops voor het stemmen? En: komt de Bohemian Rhapsody weer op één, of moet die plaat nu echt maar eens ritueel verfikt worden?

Wie denkt er met me mee?

Boer d'amour (10)

Zijn er meer mensen die intens medelijden hebben met Neeltje? Die de “dit was nu ook weer niet de bedoeling”-blik in haar ogen niet verdragen?

Het is geen onwil van haar. Sterker nog, ze wil misschien wel te graag. Daarom slaapt ze op de boerderij en zit ze om vijf uur in de morgen onder een koe. Om haar goodwill te tonen. Om te kijken of hun liefde toekomst heeft.
Het is ook uit medelijden, denk ik. Ze draagt nu toch een soort verantwoordelijkheid voor het hart van Wietse. Zij is de lach op zijn gezicht, de twinkeling in zijn ogen. En het moet gezegd: de verliefdheid staat hem goed. Dus als Neeltje zijn hart breekt, kan dat wel eens de genadeklap voor zijn liefdesleven zijn. Elke volgende stap op het amoureuze pad wordt dan ‘tja, moeilijk’, om niet te zeggen ‘ondoenlijk’.

Arme, arme Neeltje.

Overigens is het wel raar dat ze tegen Yvon zegt dat ze binnen nu en twee weken op de boerderij wil wonen. Maar goed, daar moeten we niet te lang over nadenken. Hoogmoed komt immers altijd voor de val.

Bij de andere boeren en vrouwen ziet het er voorlopig gezellig uit. Ik heb het dan niet over de afbraakbuurt waar Astrid resideert, want good Lord, wat een gribuszooi was dat. Ik hoop voor haar dat ze snel met Wim gaat hokken, dan kan ze de getto tenminste verlaten.

Jos deed weer zijn “ik ben de vleesgeworden galanterie”-act, dit keer met bedelarmbandjes. Verder zit ik zo langzamerhand aan mijn Dycke-tax. Daar zit toch geen pit in? Of zie ik dat verkeerd? Ze ziet er leuk uit hoor, met haar krullen en haar lach, maar verder is ze veel te soft.

Volgende week gaan ze allemaal op stedentrip. Wietse mag dan voor het eerst vliegen (moeilijk…), Hans en Audrey geven de uitdrukking ‘wat de boer niet kent’ een nieuwe betekenislaag en Peter moet zich een weekend lang naar de voegen van Hanneke zetten. Spannend!

Naschrift:
Waarom realiseer ik me nu pas dat ik zelf ook een stel ken met de namen Peter & Hanneke? Ze komen zelfs uit Brabant! Treffende gelijkenissen alom, maar het dringt nu pas door. Sorry Hanneke! (‘mijn’ Hanneke is wel veel leuker en lijkt ook niet op een paard, dus eigenlijk pleit het juist voor haar dat ik het nog niet bedacht had).

Prins

Ik heb mijn Sneeuwwitjecollectie nog steeds niet compleet. Ik mis in elk geval nog drie dwergen, een obscure schildpad en de prins. In dat laatste zie ik meteen een treffende gelijkenis met het echte leven. Wat er ook komt, geen prins.

Gisteren leek er eventjes hoop te zijn. Ik was bij AH en ik kreeg een figuurtje. Ik pakte het direct uit. Om vervolgens met onverholen teleurstelling te constateren: "Deze heb ik al."

De caissière bleek van het coöperatieve soort, want ze belde meteen de servicebalie. "De prins! Ik wil de prins!" riep ik. Bij de servicebalie zeiden ze dat die wel hadden, dus ik ging er op af.

Er werd op me gewacht, dat was duidelijk. Aan de mevrouw voor mij vroeg de servicemedewerkster: "Komt u voor de prins?" De mevrouw keek verward. "Nee, dat ben ik", zei ik. Daarop haalde de medewerkster het mandje met ruildwergen tevoorschijn en begon daar in te spitten. "De prins, de prins..." mompelde ze. "Het mag ook een echte zijn hoor", zei ik. Ik doe daar niet moeilijk over.

En toen bleek dat ze helemaal geen prins hadden. In goed Nederlands heet dat 'een deceptie'. Ik heb een dwerg bij zijn kladden gegrepen en ben thuis op de bank gaan zitten mokken, met mijn knuist onder mijn kin en een immense pruillip.

In mijn zoektocht naar de ware prins was 'klein beginnen' eventjes mijn nieuwe tactiek. Want: 'Wie het kleine niet eert...' Afijn, je kent het wel.

Dat zelfs dit niet lukt, geeft me eerlijk gezegd weinig hoop voor de toekomst.

In memoriam

Deze week is het allemaal alweer een jaar geleden.

Het gaat zo snel. Het ging zo snel. Een paar maanden en toen was het gebeurd. Toen was Hanneke er niet meer.

Ik heb veel aan haar gedacht het laatste jaar, maar deze week is het extra. Ik denk steeds terug. De dag dat ze doodging. De dag dat ik het hoorde. Het telefoontje met een oud-collega. Zij in Zeeland, ik in Den Haag, allebei in tranen.

De dag van de begrafenis, vrijdag een jaar geleden. Hoe het ging die dag. Hoe collega M. en ik geen woord zeiden toen we elkaar zagen, maar onze armen om elkaar heen sloegen en huilden, huilden…

Hoe ik die dag ervaren heb. Iedereen was zó verdrietig, maar we deden het samen. Dat maakte het fijn. En dat maakte het ‘des Hannekes’.

Vorige week kreeg ik een mail van collega W. Gewoon, gezellig. Maar wel een PS die las: “zondag is het alweer een jaar geleden dat Hanneke is overleden. Ik denk nog vaak aan haar.”

Ik dus ook.
Ik kan er maar niet aan wennen dat ze er écht niet meer is.

(…)
Of dat je in plaats van sterven
gewoon verstoppertje speelde
en dat we je nog steeds
niet hadden gevonden.

Boer d'amour (9)

Mensen! Natúúrlijk geef ik een BZV update! Hoe zou ik het kunnen vergeten? Maar ik gaf er gewoon de voorkeur aan om eerst even over Kinderen voor Kinderen te schrijven. Blijkbaar wordt dat niet meer getolereerd door jullie, want mijn mailbox vertoonde acuut een opvallende gelijkenis met die van Herman van Veen. Boze mailtjes met de vraag wanneer de BZV-update nou kwam stroomden binnen, men zat er op te wachten, en ik zou het toch potverdikke niet vergeten…?

Het punt was dat ik niet zoveel te schrijven wist over de uitzending van zondag. Wat normaal gesproken de spannendste aflevering uit de serie is, was dit keer enorm voorspelbaar. Drie boeren hadden al verklapt op wie de keuze viel, bij Wietse zag je het ook al wekenlang aankomen, en dus was het alleen bij Peter nog afwachten.

Hij koos het paard. Dat had meer te maken met beroepsdeformatie dan met liefde, schat ik zo in. Maar ja, het alternatief was een schaap, en dat misstaat gewoon op een paardenfokkerij. Dus Saskia werd heengezonden en Hanneke hinnikte haar blijdschap over het erf.

Ik had wel te doen met de afgewezen dames. Iris, Jo en Saskia waren allemaal in tranen. Van de spanning, zeiden ze. Maar ik denk dat ze gewoon érg graag zelf met hun boer de hooiberg in waren gedoken.

Cynthia berustte in haar lot, maar met haar had ik ook te doen. Ik vond het triest om te zien hoe ‘dat irritante wijf’ (aldus collega L.) gewoon bot weigerde om Cynthia nog in welke overweging dan ook mee te nemen. Ik bedoel: als de tafel al niet eens meer voor je gedekt wordt, dan kan je er gevoeglijk van uit gaan dat je de status van ‘derde wiel aan de wagen’ definitief hebt bereikt. Maar het wijf en ‘die baard’ (tevens collega L.) schijnen wel bij elkaar te blijven. Dat had L. in het AD gelezen.

Verder zei Wietse weer heel vaak ‘tja moeilijk’, maar hij zei ook dat hij ‘helemaal verliefd’ was. En dat is een opmerkelijke uitspraak voor hem. Neeltje deed erg haar best om enthousiast op haar verkiezing te reageren, maar ze paste haar gezichtsuitdrukking niet aan. Als je enthousiast speelt, probeer er dan een lach bij te produceren! Die heeft ze in huis, in de eerste weken zagen we die nog wel eens… Nu keek ze met een blik die zei “Oh My God, heb ik dat?” Ik snapte dat best, daar gaat het niet om. Het was alleen wel wat lullig voor Wietse.

Ach, en verder was het dus niet zo interessant deze keer. Ik heb boer Jos nog omgedoopt tot ‘de bananenboer’, omdat het mij opvalt dat er buitensporig veel bananen worden gevroten in zijn huishouden. Ik hoor daar verder nooit iemand over, dus ben ik nou de enige die dat opvalt?

Zo. En nu moeten jullie weer ophouden met die dreigmails hoor. I did my duty! Al is het natuurlijk wel vleiend dat jullie mijn BZV-stukjes slechts node kunnen missen.

Ik voorzie blijkbaar in een behoefte.

A trip down memory lane

Als echte Kinderen voor Kinderen adept zat ik er zaterdagavond helemaal klaar voor. Er was een jubileumuitzending voor dertig jaar KvK en dat beloofde een mooie ‘trip down memory lane’ te worden. Frank Evenblij en Claudia de Breij hadden hun meest belachelijke outfit aangetrokken en het feest kon beginnen.

En het wàs een feest. Ik kon bijna alle liedjes nog meezingen en scoorde best aardig in de quiz. Ook ervoer ik voor de weetikhoeveelste keer dat het reuzeleuk is om met een vet aangezet Goois accent mee te brallen met de liedjes. Bovendien ontdekte ik dat sommige liedjes me nu nog steeds kunnen ontroeren. Ik heb het dan over de liedjes die verhalen over dode vaders en lieve demente oma’s, maar ook “Zusje van mijn zus” jerkt tot op de dag van vandaag mijn tears. Ik weet niet waarom, maar ik moet altijd huilen om dat liedje.

Op een bepaald punt voelde ik me genoodzaakt om mijn vingers in mijn oren te stoppen omdat die vuile klerekat Miepie er aan haar nekvel werd bijgesleept. Jongens, wees nou eens een beetje reëel, dat is toch het aller- allerergste liedje dat KvK ooit heeft voortgebracht?

Over de hedendaagse liedjes was ik niet zo te spreken. Het onschuldige is er een beetje vanaf, vind ik. Niet alleen van de tekstuele inhoud, maar ook van de omlijsting die tegenwoordig veel te flitsend is. Danspasjes, beweginkjes, alles is veel te ver opgehipt. Alsof die koters niet gewoon in een pretentieloos kinderkoor zingen, maar klaargestoomd moeten worden voor Idols-achtige talentenjachten. Ze worden omgevormd tot minipopsterretjes. Onnodig en jammer vind ik dat.

Ondanks die kritiekpuntjes, vond ik het heerlijk om te kijken. Mijn buurvrouw mag blij zijn dat ze niet thuis was, want ik schakelde het volume regelmatig naar standje burengerucht. Gisterochtend werd ik natuurlijk wakker met allerlei wijsjes in mijn hoofd.

Ik loop nog steeds te zingen en te fluiten.

Verzamelwoede

Als Albert Heijn themaweken heeft, zoals nu met Sneeuwwitje, dan weet je wel hoe laat het is. Nederland raakt langzaam maar heel zeker in de ban van de te collecteren waar, er ontstaan ruilhandeltjes en na een tijdje is de actie afgelopen en zit je weer met een extra kluit overbodige meuk in je huis.

In eerste instantie denk je meestal “aan mijn lijf geen polonaise”. Maar dan komt het moment dat het totaalbedrag van je boodschappen eens boven de vijftien euro uitkomt. Of dat je per abuis een actieproduct ‘met extra gratis sprookjesfiguur’ in je mandje mikt. En dan heb je ineens een dwerg in huis. Die er toch wel erg leuk uitziet. Gevolg: je gaat overstag, want je wilt meer! Het hele dwergenbestand, de prins, Sneeuwwitje en alles wat daar verder nog bij hoort, moet in jouw grijpgrage handjes komen.

Dat is althans hoe dat bij mij gaat.

Maar ik doe zelden voor €15 boodschappen. En speciale actieproducten zijn meestal gezinsverpakkingen Page toiletpapier, en daar houd ik me tegenwoordig verre van. Dus ik moet op slinkse wijze aan mijn Disney-parafernalia zien te geraken.

Hoe ik dat doe? Wel, ik sta heel nonchalant in de rij bij de kassa. Als de persoon voor mij de sprookjesfiguren niet wil, dan vraag ik bedaard aan het kassameisje of ik ze dan mag. Maar wel bedaard met een ondertoon die zegt: “Als je me dit weigert dan krijg je daar veel spijt van, sistah.” Nou, en dan krijg ik ze.

Het schiet alleen niet zo op. Tot nu toe heb ik alleen een jager en een dwerg met een ton, en dat is het dan. Daarom heb ik naar de theatersporters gemaild dat ze geacht worden de inkopen te doen bij AH en alle verzamelde Sneeuwwitjes aan mij te doneren. Ik heb ook nog eens een goed pressiemiddel, want ik moet vrijdag een chirurg in mijn bil laten snijden en dus ben ik retezielig (letterlijk) en verdien ik opbeurende presentjes.

In het kader van “Don’t ask what your weblog can do for you”, post ik het nu ook maar even hier. Alle dwergen mijn kant op, alsjeblieft!! Ik voorzie jullie meerdere dagen in de week van leesvoer, dan vind ik een miniatuurprins nog best een schappelijke en bescheiden gratificatie. Zeg nou zelf.

Dus alsjeblieft??
Voor de liefhebber bied ik de Smurfin en een bescheiden hoeveelheid puzzelstukjes – residu’s van voorbije acties - als ruilmiddel.

Boer d'amour: een avond in sms'jes

Er is gekust.
Maar dit was niet echt De Zoen waar ik op hoopte. God allemachtig, wat een laf, slap aftreksel van een gepassioneerde zoenpartij was dit. Terwijl het best had gekund hoor, een liefkozend potje tongen. Het zat er zó dik in! We (vriend P., vriendinnen E. en M. en ik) zaten er elk in ons eigen huis helemaal klaar voor. Maar het gebeurde dus niet.

Ik heb het over boer Hans en zijn Audrey. Die deden buikvlinderbekentenissen naar elkaar. Dat het kriebelde. Dat ze elkaar leuk vonden. Waarop ik naar vriendin E. sms’te: “Waarom kust hij haar nou niet?!?” Binnen de minuut kreeg ik een sms’je van vriendin M.. De inhoud luidde: “Zoenen, zoenen, zoenen!! Aargh!” en E. sms’te terug: “Snap ik ook niet! Kerels!!” Daden zeggen soms meer dan woorden, maar – zoals M. terecht sms’te: “Niet bij BZV”.

Afijn. Hans en Audrey verkeken hun kans en Jo – de onwetende afgewezene – kwam met een lading gerbera’s de amoureuze setting verstoren. Weg kusmoment. Weg passie.

Ondertussen op de boerderij van Wim.
Cynthia bekende ‘er niet klaar voor te zijn’. Dat kan. De schat luisterde wel met gepaste dan wel gespeelde belangstelling naar het gezwets van Astrid, die ook al kriebels in haar buik had en stond te popelen om dat aan Wim te vertellen. Vervolgens stelde ze dat uit, sprak ze over de kapotte auto van Wim alsof het over een dode ging (“hij staat er mooi bij”), en toen kwam dan toch het gesprek, waarin Astrid en Wim hun gevoelens jegens elkander uitspraken. En toen.
Nou.
Toen.
Toen boog Astrid zich voorover, kusten zij en Wim elkaar vluchtig op de lippen, en dat was dat. Een anticlimax.

Sms van vriend P.: “Daar wastie, snel en kort, de 1e kus”. En ik sms’te naar M.: “Nou, dat was ook niet de zoen die ik in gedachten had. Tsssk.”

Volgende week de grande finale, waarin Jos voor Dycke gaat kiezen en Wim voor Astrid en Hans voor Audrey, dat weten we al. Wietse gaat denk ik voor Neeltje (zei hij nou in het voorstukje dat hij helemaal verliefd was? Ik hoorde die opmerking, maar keek op dat moment niet, zodat ik niet weet uit wiens mond dat kwam). Peter gaat hopelijk voor Saskia. Zo niet, dan heeft hij de eerste relationele twist al te pakken, want Hanneke vindt het vast niet tof dat hij over haar zei: “Houd je bek en eet die bak leeg.“ Want dat zei hij, achter haar rug om.

Dat vond ik mooier dan het hele kusgebeuren.