1996 - 2011

Het is vandaag op de kop af vijftien jaar geleden dat ik mijn eerste e-mail ontving.

Tegenwoordig is het doodnormaal om mailtjes te krijgen, maar dat was toen absoluut nog niet het geval. Op de basisschool hadden we één computer waar mail op binnen kon komen en we hadden meester Jan. Meester Jan waakte over De Computer en wij, de scholieren, mochten alleen bij dat ding in de buurt komen als meester Jan daar ook in de buurt was.

Op die dag was er dus wel wat consternatie op school. Meester Jan kwam de klas binnen om te vertellen dat er een mail was gekomen. Voor mij. Die mail was verstuurd door mijn vader, die op dat moment voor zijn werk in Finland was.

Ik werd twaalf, die dag. En 'twaalf worden' stond al járen hoog op mijn prioriteitenlijstje. Ik dacht namelijk dat je 'af' was als je twaalf was, dat meisjes van twaalf heel groot waren en helemaal goed. In retrospectief kan ik stellen dat ik me daar lelijk in vergist heb, maar dat kon ik toen nog niet weten. Dat mijn vader juist toen in Finland zat, was een smetje op de dag.

Maar afijn, in mijn speciaal voor de verjaardag aangeschafte kanariegele naveltruitje mocht ik met meester Jan mee naar De Computer. De mail werd gelezen en uitgeprint op van dat ellendige kettingpapier dat altijd vastdraaide. Wat een rijkdom. Ik had een Echte Mail ontvangen. Hélemaal uit Finland!

Dat is vandaag dus vijftien jaar geleden. Ik heb vandaag ook een aantal mailtjes ontvangen. Er is naar me getwitterd, er is op mijn Facebook-status gereageerd. Ik heb een e-card ontvangen en een aantal krabbels op Hyves. Allemaal heel leuk, want 27 word je ook niet elke dag. Maar toch blijft dat mailtje op mijn twaalfde verjaardag het bijzonderste mailtje ooit.

De illusie dat ik ooit 'af' ga zijn heb ik laten varen, om over het concept 'helemaal goed' nog maar te zwijgen. Maar 27 ben ik wel.

Daar werd iets groots verricht

Woensdagavond ging ik naar de schouwburg. Diederik van Vleuten stond op het program, met zijn solo-voorstelling "Daar werd iets groots verricht". En inderdaad zeg, een grootsere theateravond dan deze heb ik nooit meegemaakt.

In het programma vertelt Diederik het verhaal van Jan van Vleuten. Wie nu denkt: "Wie is in gódsnaam Jan van Vleuten?", die stelt precies de goede vraag. Maar deze meneer, deze 'oom Jan', heeft een leven geleefd waar je stil van wordt.

Het publiek werd meegenomen op een bizar bewogen 'trip down memory lane'. Zijn familiegeschiedenis werd uit de doeken gedaan aan de hand van de memoires van oom Jan. Het verhaal voerde ons terug naar het voormalig Nederlands-Indië, naar de inmiddels lang vervlogen tijden van de Grote Oorlog, naar de jaren waarin het communisme opkwam, met oom Jan mee terug naar Indonesië, naar de liefde tussen oom Jan en tante Aukje... en toen was het pauze en hing er een zinderende spanning. Iedereen wist: het ergste moest nog komen.

In de pauze nam ik de tijd om een beetje om me heen te luisteren. Het waren niet de 'pauzepraatjes' die je normaal hoort. Nee, alle mensen uit het publiek vertelden elkaar verhalen. Verhalen van vaders en grootvaders die ook in Indië waren geweest. Over de verschrikkingen daar.

En na de pauze kwam het inderdaad. De bezetting, de jappenkampen, de manier waarop Jan en Aukje bruut van elkaar gescheiden werden. De verschrikkingen in de kampen, de ontwikkelingen in Europa, de onvoorstelbare vernederingen door de Jappen.
Diederik vertelde over de capitulatie van Japan, over de stilte die in het kamp heerste toen de mannen daar eindelijk hoorden van de bevrijding. Een stilte die hij op onnavolgbare wijze ook in de schouwburg in Leiden wist te brengen. We waren stil, doodstil.

Diederik van Vleuten vertelde deze avond een oorlogsverhaal, maar ook een schitterende romance. Het was compleet, het had álles. En alles was waar. Ik ga regelmatig naar de schouwburg, maar dit was de eerste keer dat de tranen stil over mijn wangen stroomden. Ik was niet de enige: er waren veel meer mensen die moesten huilen om al dat ware, wrange, maar ook mooie wat oom Jan had meegemaakt.

Maar het waren niet alleen tranen, Diederik wist ondertussen ook nog precies genoeg 'lucht' in zijn programma te krijgen, met nuancerende grapjes, zijsporen en zijn relativerende humor. Dus gelachen werd er ook, zéker wel.

Onder de indruk verliet ik de schouwburg. Ja: daar werd iets groots verricht. In het verhaal, maar zeker ook door Diederik.
Als u de kans de heeft om deze voorstelling ergens te gaan zien: doe dat. U zult er geen spijt van hebben.

Een mooiere theateravond krijg je niet.

Pak me dan, als je kan

Eerlijk is eerlijk: ik leef niet altijd volgens de letter van de wet. Dat zit 'm niet in grote dingen - ik heb nog nooit iets gejat, geen moorden gepleegd en ook geen hogere instanties besodemieterd. Nee, ik beperk me tot kleine vergrijpen.

Ik ben bijvoorbeeld een notoire zwartrijder in de tram. En: ik ben nog nooit gesnapt. Ik ben al enige tijd op het punt dat het me weinig meer uitmaakt áls ik dan een keer gepakt zou worden; het bedrag dat ik kwijt ben aan de bekeuring zal lager uitvallen dan het bedrag dat ik inmdidels heb utigespaard aan geldige vervoerbewijzen. Nee, het is niet netjes, maar het kan. En tja, gelegenheid maakt de zwartrijder.

Iets anders waar ik me zo nu en dan schuldig aan maak, is het fietsen zonder licht. Dat is echter altijd per ongeluk. Mijn fiets beschikt niet over deugdelijke verlichting, dus ik moet me behelpen met losse lampjes. Het acherlichtje zit vast aan mijn fiets, maar het voorlichtje is érg portable. En daar gaat het dus weleens mis. Zeker op avonden dat ik wegga wanneer het nog licht is, maar vervolgens door het donker terug moet fietsen. Dan fiets ik dus zonder voorlicht. Maar ook hier geldt: ik ben nog nooit gesnapt.

Afgelopen maandag beleefde ik echter een paar benauwde minuten op mijn fietsje. Ik was naar cursus geweest en keerde iets later dan gepland huiswaarts. Met een andere cursist had ik nog even een kop koffie gedronken en de laatste nieuwtjes uitgewisseld, en ongemerkt was het donker geworden. Mijn voorlamp was ik thuis vergeten. Nu is Den Haag zo goed verlicht dat dat geen belemmering is (maar ik weet het: het gaat er natuurlijk om dat anderen mij ook zien). Op een gegeven moment sloeg ik rechtsaf een straat in. En toen werd ik ingehaald door een politiewagen.

Politie! Ik was me ineens erg bewust van mijn lamploosheid. Maar zolang zij niets deden, fietste ik gewoon door. Even leek het erop dat de auto ook echt vaart minderde en er flitste een mededeling op het dak van de wagen, die ik - met dank aan hooikoorts en dus waterige ogen - niet kon lezen. Maar de auto reed door, en ik fietste door, en er gebeurde niets.

Ik stak de Denneweg over. De politie deed hetzelfde. De auto reed de straat in die ik ook in moest. Even aarzelde ik: gedachten over 'de kat op het spek binden' en 'vragen om problemen' flitsten door mijn hoofd. Maar ach wat, ze hadden me toch al lang kunnen stoppen, als ze dat van plan waren? Dus ik fietste maar gewoon achter ze aan en in mezelf moest ik daarom lachen. Het leek bijna een uitnodiging; "Pak me dan!"

De politiewagen stopte. En weer dacht ik: nu gaan we het meemaken.
Maar er stapte niemand uit. Ik fietste langs de auto. Er gebeurde niets. Nog even verwachtte ik dat de auto alsnog achter me aan zou rijden, maar ook gedurende de rest van de rit werd ik ongemoeid gelaten.

Wat heeft mevrouw Stemband nu geleerd?
Fietsen zonder licht levert blijkbaar alleen problemen op wanneer ze er actief op controleren. Deze politiemensen hadden 'fietsers zonder licht op de bon slingeren' klaarblijkelijk niet in hun takenpakket.

Ik heb er zelfs zó weinig van geleerd dat ik nu al weet dat ik vanavond door het donker naar huis moet fietsen, maar mijn voorlicht toch thuis heb laten liggen.
Per ongeluk, natuurlijk.

Because I'm a lady

Eergisteren gingen vriendin E. en ik naar de Ladies Night in Pathé. Of nee, het was Ladies Night DeLuxe. Dat DeLuxe zit 'm erin dat je bij aankomst een glas prosecco krijgt, dat er een hoeveelheid cupcakes en popcorn beschikbaar is die alleen al voor vaatvernauwing zorgt als je ernaar kijkt, dat je dan ook nog een flesje cola light krijgt (de uitdeeljongen: "Geen suiker! Geen calorieën!" ik: "Kom maar door!") en dat er een verloting is voordat de film begint.

De prijzen in deze verloting worden beschikbaar gesteld door de plaatselijke middenstand, het zijn voornamelijk cadeaupakketjes en tegoedbonnen. Vriendin E. had lotnummer 71, ik nummer 35.

Eén van de prijzen was een tasje en een geurtje van Beyoncé. Om ons heen hoorden we diverse ladies zuchten en zeggen: "Oooh! Die wil ik!" Maar de vrouw met lotnummer 71 was de gelukkige. Vriendin E. nam haar prijs in ontvangst, bekeek het tasje en zei: "Wat moet ik dáár nou mee?" Ik kon haar geen ongelijk geven, het tasje was een soort uit de kluiten gewassen etui. Het geurtje rook wel erg lekker, vond ik. Vriendin E. vond dat niet per sé, waarop ze het flesje aan mij gaf. Dat was lief. Had ik ook een prijs.

Aan het einde van de verloting werden tegoedbonnen voor een voetscrub en -massage weggegeven. De allerlaatste bon was voor lotnummer 34. Ik vouwde mijn briefje op en wilde het wegsteken. Maar! Toen!

Er bleek niemand te zijn met lotnummer 34. Jolig als ik soms ben, wapperde ik met mijn briefje en riep: "Ik bied 35!"

Op dat moment was de nummertjestrekker alweer in het lootjesbestand aan het graaien, trok een briefje en zei: "Nummer 35!" Ik kon niet helpen dat ik op dat moment héél hard moest lachen. Giebelend stond ik op en nam mijn cadeaubon in ontvangst.

Dus nu mag ik mijn voeten laten scrubben en masseren! De bon is een jaar geldig, dus ik kan een goed moment kiezen. Een moment dat ik het nódig heb dat er aan mijn onderdanen gefrunnikt wordt. Ik ben blij met deze prijs, want ik houd van een goede voetmassage.

Daarna keken we Alle Tijd, de nieuwe film met Paul de Leeuw en Karina Smulders. Ik ga geen uitgebreide recensie geven, ga gewoon kijken.

Wel twee tips: zorg dat je emotioneel flexibel bent en neem zakdoekjes mee. Ik had geen zakdoekjes namelijk, en dat bleek toch best een gemis.

Tsja. Vrouwendingetje hè.

Bloedprikken

"Ik ben V., en ik ben bang voor bloedprikken." Dat biechtte V. een week of twee geleden op, gevolgd door een hilarisch verhaal over een bloedprikavontuur waarbij ze onder handen werd genomen door een bloedprikster die zich voorstelde als mevrouw Hak. U begrijpt: dat kon niet goed aflopen.

Laat ik nu dan ook even iets opbiechten. Ik ben Anne, en ik ben bang voor bloedprikken. Maar pech voor mij: ik moet dat elke maand wel een keer laten doen. Het went niet, ik blijf de vrouw die met een van angst vertrokken gezicht de leuning van de stoel aan gort knijpt. Soms val ik flauw. Soms raak ik in paniek. Soms kan ik mezelf redelijk rustig houden (met afgewend angstig gezicht).

Vanochtend was het weer zover. Het was druk bij het lab. Daar houd ik niet van, want als ik mijn bloed moet afstaan, dan heb ik liever dat het vlot gebeurt. Met volgnummer 47 ging ik in de wachtkamer zitten, volgnummer 33 was aan de beurt. Ik friemelde met het papiertje waar 47 op stond. Ik friemelde aan mijn sjaal. Ik staarde naar mijn schoenen. Uit mijn ooghoek zag ik een nieuw iemand de wachtruimte binnenkomen. Ze ging zitten. Ik keek op.

Het was V., mijn lotgenoot, mijn zuster in de strijd. "Dat we elkaar nou uitgerekend hier tegen moeten komen", zei ik. We lachten. En met haar komst, werd het wachten minder erg. Het bloedprikken nog steeds niet. "Ik vind dit altijd een beetje eng", zei ik tegen de mevrouw die mij prikte. "Dat is niet nodig", zei zij. Ik zuchtte. Nee, dát wist ik ook wel. De mevrouw hulde zich verder in stilzwijgen en ik probeerde mezelf rustig te houden.

Ook dit keer overleefde ik het. Natuurlijk. Ik viel niet flauw, raakte niet in paniek, maar was wel gruwelijk blij toen het voorbij was. Daarna wachtte ik nog even met V. mee, want je laat elkaar op zo'n moment niet in de steek. Ook V. overleefde het, mede dankzij haar mevrouw. Haar mevrouw knoopte een afleidend praatje af, wat doorgaans een goede remedie is tegen bloedprikangst.

Opgelucht trokken we onze jassen aan en besloten om beneden nog een kop koffie te drinken. Om te vieren dat we het voorbij was. V. hoeft pas over een half jaar weer, ik zit daar waarschijnlijk over een maand weer te stressen. Maar afijn. Bloedprikken wordt wel leuker als je een bekende tegen het lijf loopt en je elkaar een beetje kan steunen.

Ik ben Anne, en ik ben bang voor bloedprikken.

Teatime! (1)

In mijn hoedanigheid van Pickwick Panellid toog ik gisteren in alle vroegte naar Amsterdam. Daar was de bijeenkomst van het panel, in een mooi pand nabij het Waterlooplein. Ik had geen flauw idee wat ik moest verwachten, maar ik had er wel zin in.

Voor wie denkt dat het Pickwick Panel niets anders doet dan de godganse dag thee leuten: u heeft het mis. Al snel kwam ik erachter dat het niet alleen een nuttige brainstormdag werd. We werden in drie teams ingedeeld. Ik zit bij "Wie zoet is krijgt lekkers", wat natuurlijk een team naar mijn hart is vanwege de Sinterklazige bijklank. Daarna kwam het hoogtepunt van de dag: een fietstocht door Amsterdam!

Stelt u zich dat maar even voor. Op de fiets door de drukke hoofdstad op een zonovergoten zaterdagmiddag. Het was druk, natuurlijk, maar ik kan zeggen dat ik voor het eerst in lange tijd weer eens echt ergens van genoot. Amsterdam is mooi, fietsen is leuk en de zon deed de rest. Tijdens de fietstocht maakten we een paar stops bij leuke winkeltjes waar we inspiratie konden opdoen voor de nieuw te ontwikkelen thee.

Teruggekomen op het hoofdkwartier stond er een onduidelijke lunch klaar. Dat vond ik nog niet direct wat, maar goed, ik heb zo'n onduidelijk broodje met dito beleg gegeten en dat vond ik alweer heel wat van mezelf. Daarna begonnen de teams met de theeproeverij, onder leiding van een melangeur (of in ons geval: een melangeuse). Slurpen moest, want dan proef je de smaakjes beter. We kregen vijf varianten voorgezet en daaruit moesten we twee favorieten kiezen. Omdat smaken verschillen en meeste stemmen gelden, kwamen mijn favorieten niet in de ranking. Tja, dat is nu eenmaal inherent aan democratische besluitvorming. Misschien moet ik toch nog eens aan mijn autoritaire cq dictatoriale vaardigheden werken.

Daarna zat het er alweer bijna op. Er was nog een fotoshoot en we kregen een verrassingspakketje. In dat pakketje, zo ontdekte ik bij thuiskomst, zat onder andere een theeglas dat qua fomaat kan wedijveren met mijn Starbucks beker (oftewel: een middelgrote emmer). Een glas naar mijn hart dus, dat ik per direct in gebruik nam.

Over een ruime maand staat de tweede bijeenkomst op stapel. In een andere stad met vast weer andere leuke activiteiten. Ik heb er nu al zin in!