2010: een evaluatie

Men zegt wel eens dat iets 'de boeken ingaat als...'
Wel, 2010 hoeft voor mij niet zo nodig de boeken in. 2010 is een jaar dat ik bij voorkeur wil verfrommelen en in een hoek wil smijten als zijnde 'mislukt'. Ja, mislukt, dat is wat het is. En als dat naargeestig klinkt, als er nu mensen zijn die denken van: "Nou Anne, zó erg kan het niet zijn..." dan wil ik die mensen bij deze een virtuele dreun op de harses geven. Want jawel. Zo erg was het wel.

Het begon er al mee dat ik in de knoop zat met mezelf. In de loop van 2009 was ik in dat opzicht al onderuit gegaan en begin 2010 begon ik aan een deeltijdbehandeling om 'on top of things' te komen. Ik had daar toen nog goede hoop op. Ik dacht dat ik erges in het najaar wel een opgeluchte blog kon typen met een kreet als 'consider it done' erin. Maar nee. Want die behandeling, dat was dus niks voor mij. Ik stopte daarmee en ging op zoek naar iets wat wèl zou werken. Inmiddels denk ik dat gevonden te hebben, maar dat vraagt wel heel veel van me. Bloed, zweet en tranen. Letterlijk.

Er was nog iemand met zichzelf aan het worstelen. Maai. Lieve, mooie, dappere Maai. Totdat ze besloot dat het mooi was geweest, dat ze genoeg had gevochten. Het was 13 juli.... en toen was Maai er ineens niet meer.

BENG.

En alsof De Dood toen dacht: "Ach, nu ik er toch ben..." ging hij nog geen week later ook maar even op visite bij mijn opa. En hij nam hem ook mee. Toen had ik ook geen opa meer.

BENG.

De knoop 'Anne' werd steeds warriger. Had ik eerst hier en daar nog een 'beginnetje' waar ik aan kon peuteren om mezelf weer een beetje back on track te krijgen, het werd een steeds grotere puinhoop. Het hele leven voelde steeds meer als vechten met en tegen mezelf. Volhouden om het volhouden. Op de been blijven, om.... ja, waarom eigenlijk? Omdat er ergens altijd nog *iets* zit, dat zegt dat het de moeite waard is om dat te doen. En omdat ik ook dondersgoed in de gaten heb dat dit, zoals het nu is, niet de bedoeling kan zijn.

In oktober was er iets moois: mijn oogoperatie. Eindelijk, na 26 jaar, kon ik recht de wereld in kijken. Wat was - en ben! - ik daar trots op.
En toch... ik kan mezelf nog steeds niet recht aankijken.

Eind oktober had ik een gesprekje op mijn werk. Over mijn contract en hoe dat niet verlengd werd.
Weer een BENG. Maar ja. You can't kick me down when I'm already on the ground.

Vijf dagen geleden kwam dan het tweede écht mooie van dit jaar. De kleine Ellis. Te vroeg, piepklein, maar ze is er en ze doet het goed in haar stoofje. En toen haar kleine handje het topje van mijn duim beetpakte, voelde ik ook even iets van kracht. Door haar. Voor haar.

Hoe 2011 wordt? Ik spreek liever geen verwachtingen uit. Wel een belofte.
Ik blijf vechten. Nu nog met en tegen mezelf, maar op den duur toch hopelijk vooral ook vóór mezelf.

En nu moet ik huilen. Eindejaarsblues? Misschien. Maar zoals we bij theatersport dan zingen: "Ik heb véél meer recht op de blues dan jij..."

En dit keer meen ik dat.

Boeren en vrouwen: zelfinzichten

Dat had ik nou niet gedacht. Dat Boer Zoekt Vrouw me nog eens tot bepaalde zelfinzichten zou brengen. Maar: jawel. Dat gebeurde zondagavond.

Annemarie ging samen met haar mannen een potje raften.
Mensen die mijn weblog al een tijdje volgen, herinneren zich waarschijnlijk nog wel dat ik zelf ook eens een keer ging raften. In Canada. Nu moet ik er wel bij zeggen dat 'wild water' in Canada ook écht wild water is. Zeker wanneer je het vergelijkt met het zelfgeknutselde pisstroompje met gesimuleerde stroomversnelling waar Annemarie en haar mannen hun raftavontuur op beleefden. Maar dat allemaal terzijde.

Zelfinzicht 1: ik heb een rafttrauma
Want toen ze dus gingen raften, dacht ik alleen maar dingen als: "Huuu" en "Iiiih" en "Nietdoen-nietdoen, dat is eng! Maar echt!" En bovendien had ik een herbeleving van het moment dat die stomme kutboot daar in Canada omsloeg en wij zonder pardon in het water werden geflikkerd. Waarbij ik mijn lenzen kwijtraakte, wat eigenlijk het meest traumatiserende aspect was, maar afijn.
Overigens: één van de dates van Annemarie - Johannes - had niet echt last van watervrees, "als het maar niet te diep is". Dat sprak hij uit met een angst in zijn ogen die verried: "Eigenlijk krijg ik al de creeps als mijn doucheputje overstroomt, maar Niet Doorvertellen, ja?" Dus in dat opzicht vind ik dat het bij mij nog altijd wel meevalt. Als je tenminste niet meetelt dat ik mezelf zondag maar weer eens plechtig beloofd heb dat ik echt nóóit meer hoef te raften. Want oeh, raften is eng! Huuu!

Zelfinzicht 2: ik ben preuts
Frank de geitenhoeder ging een dagje wellnessen met zijn dames. Ik dacht: "Hallo?" Het was nog beschaafd hoor, met badkleding. Maar toch. Ik vond het maar niets. En toen werd er ook nog even een massagecursus tegenaan geknald. Welja joh. Dus je ziet elkaar voor de eerste keer langer dan vijf minuten en dan moet je elkaar meteen een beetje zacht en teder gaan bepotelen in het kader van ontspanning. Ik vind: dat stadium van 'wij mogen elkaar aanraken', dat behoor je vanzelf te bereiken (of je bereikt het niet, maar dan is ook meteen alles duidelijk). En nu vind ik het zo... opgedrongen.
Ik zou me al niet bepaald relaxed voelen als ik tijdens zo'n date tussen vier andere meisjes in mijn bikini moest rondhuppelen. Kijk, er staat boven deze alinea dat ik preuts ben, maar eigenlijk is het meer dit: ik ben onzeker. Zoals zoveel vrouwen. Maar de KRO pusht die meiden daar blijkbaar gewoon maar even doorheen. Terwijl er genoeg leuke date-dingen te verzinnen zijn waarbij je netjes in de kleren kan blijven.

Verdere opmerkelijkheden: ik lieg niet als ik zeg dat ik deze uitzending geen woord verstaan heb van wat Richard zei. Maar om daar nou weer over te beginnen... neuh. Eén van zijn dates verstond ik wel, die klaagde luid en duidelijk: "Ik krijg 0,0 aandacht." Mijn antwoord? "Mens, wees blij!"
En och, wat blijft die Gijsbert toch lekker. De meisjes die bij hem mogen komen logeren, mogen stuk voor stuk ook héél blij zijn. En als ik hen dan zie en me besef wat dat zegt over de kansen die ik gehad zou hebben als ik geschreven had....

Nou ja, dat geeft me een derde zelfinzicht waar ik verder maar nier over uitwijd.

Er is een kindeke geboren...

Geen kribbe maar een couveuse

en geen bazuingeschal

Geen wijzen uit het oosten

geen herders in een stal

Geen engelen die zingen

Geen harp- of snarenspel

Geen wierook en geen mirre

Maar een wonder is ze wel!

Ja lieve lezers, er is een kindeke geboren. Vanochtend vroeg, even voor half zeven. En dat was nog niet 'de bedoeling', maar één ding wisten we al over dit kindeke: doen wat 'de bedoeling' is, ligt niet echt in haar aard. Haar komst was voorzien voor half februari, maar madame dacht: ik vind het nu wel mooi geweest in de buik van mijn mama.

Het kindeke is mijn lieve, piepkleine Nichtje. Om half acht belde mijn liefste vriendin J. me, ik nam op en haar opgeluchte, trotse, blije stem zei alleen maar: "Ze is er!!!"

Ze is er. Ze Is Er!! ZE IS ER!!

Ellis Lynne.

Iets meer dan 2 kilo en zo'n 40 centimeter meisje.

Alive & kicking.

Tante Anne is trots, trots, trots.

En dat terwijl ik dacht dat dit de meest lousy Christmas uit mijn leven werd. Maar ook dáár dacht Ellis blijkbaar anders over.

Welkom lief meisje. Groei alles maar tegemoet. Het wacht op jou.

Boeren en vrouwen: Richard

We zijn weer een week verder. Na rijp beraad met mezelf en wat feedback heb ik besloten niet weer uitputtend te werk te gaan qua BZV-update. Althans, voorlopig niet. Over dat speeddaten valt nu ook weer niet zo gek veel te vertellen, behalve dan dat de cliché's je rond de oren vliegen.

Waar ik het echter wèl even over wil hebben, is boer Richard. Het wandelend spraakgebrek Richard. De personificatie van wat je 'een lompe boer' noemt. Richard.

Want gadverdamme zeg. Elke keer als die kop in beeld komt, krijg ik de neiging om dingen naar mijn TV te gooien en lelijke woorden te roepen. Heel echt waar. Die knakker werkt me op mijn zenuwen op een manier die ik niet voor mogelijk had gehouden. Ik heb me niet zó aan een deelnemer van BZV geërgerd sinds Marieke, die zelfgebreide stronk biologische witlof van boer Jochum uit 2006. (herinnert u zich deze nog-nog-nog??). En dan tel ik Dycke ook mee hè, dus dat zegt veel mensen, véél.

Maar de vrouwen die met hem mochten speeddaten dachten daar - logischerwijs - anders over. Die vonden hem knap. Terwijl ik een crouton nog attractiever vind dan Richard. Hij heeft iets heel genieperigs. Gargamel zou op hem geïnspireerd kunnen zijn.
Nou, en hij is dus niet te verstaan. Zelfs de andere boeren zeiden een paar keer "Wat zei je?" tegen hem. Bij het keuzemoment deed hij denk ik wel zijn best, qua articulatie, maar toen klonk hij weer als een slechte imitator van Prins Bernhard. Dat deed hem ook geen goed.

En dat hij één van zijn dates steeds Máxima noemde. Dat is misschien één keer leuk, maar daarna niet meer. Dat hij het ook nog eens tegen de vrouw in kwestie zelf zei, vond ik al helemaal een afknapper. Zij zelf niet, en dat snapte ik ook wel weer, want ze zag eruit als een slechte versie van Máxima van wie de uiterste houdbaarheidsdatum al lange tijd verstreken was, dus ze vond het vast een compliment. Maar je wilt toch dat je gekozen wordt om wie je zelf bent, niet omdat je eventueel in de verre verte op iemand lijkt?

Nou ja, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik mag die Richard niet. Hij heeft iets héél naars en hij heeft het wel heel erg met zichzelf getroffen. Een vervelende combinatie.

Volgende week gaan de boeren iets leuks doen met de vijf vrouwen die nu nog over zijn in de afvalrace. Ik hoop dat Richard iets gevaarlijks gaat doen. En dat dat dan slecht afloopt. Voor hem. Toptelevisie lijkt me dat.

Maar ik ben bang dat we voorlopig nog niet van hem af zijn.

Boeren en vrouwen: we zijn los!

Het nieuwe seizoen Boer Zoekt Vrouw is gisteren is al zijn roodgeruitheid van start gegaan. Roodgeruit ja, want dat is toch wel het dessin van de serie. ALLES was roodgeruit: de gordijntjes in het busje van Yvon Jaspers, het bloesje van Yvon Jaspers, de capuchon van Yvon Jaspers... ik denk zelfs het ondergoedje van Yvon Jaspers, maar dat was niet in beeld.

Vorige week was er ook een BZV-aflevering, maar dat was een nabeschouwing van het vorige seizoen en behoorlijk yesterdays papers. Het enige nieuws was dat Hanneke en Peter geen item meer zijn, maar och. Wie wil er ook een relatie met een paard. Ik was mijn allergische reactie op Dycke helaas vergeten, zodat ik na de uitzending mijn afstandsbediening in een lauwwarm sopje moest reinigen, maar verder: niet interessant.

Maar nu dan. Nieuwe boeren, nieuwe vrouwen, dus nieuwe logjes!

Ten eerste was daar Pieter. Een 42-jarige melkveehouder die een sterk staaltje antireclame voor zichzelf de wereld in slingerde bij zijn oproep. Ten eerste: hij woont nog bij zijn ouders. Ten tweede: hij begon te janken. En met die twee punten verknal je het meteen voor jezelf. Een man mag heus wel huilen, ik heb ook wel eens huilend heerschap in mijn armen gesust, maar die kende ik al een tijdje en dan is dat anders. Huilen bij de eerste kennismaking moet een man na zijn twaalfde verjaardag gewoon niet meer doen. Hij had maar zeven brieven. Ik zeg: duh. En dan ben ik nog niet eens los gegaan op het feit dat hij nog bij papa en mama woont, want oeh, don't get me started on that!

Toen kwam Richard, 49 jaar, vier kinderen, 1000 koeien, één spraakgebrek. Zijn standpunt: "Als ik maar door ben." Conclusie: hij gaat voor de TV, niet voor de vrouw. Richard zoekt "een keiharde businessvrouw met een warm hart", en daarom ga ik bij hem voor de bitch in dit avontuur. Zo op het eerste oog is hij de hork, dus dat kan nog lekker gaan knallen. Ik ben benieuwd.

Annemarie is een kaasmeisje uit Wassenaar. Volgens haar broer zoekt zij een man die een beetje een eigen mening heeft en haar af en toe tot kalmte kan manen. Ze had 172 brieven, waaronder één van Harry. Dat zei ze zelf, toen ze de brief opende. "Hé, da's Harry!" Die bleek ze te kennen van schuurfeesten. Harry ging op de stapel. Volgende week mag hij naar de speeddate komen.
Er was ook een filmpje van één van de briefschrijvers, Yorick. Geen sterk persoon. Hij zei: "Ik vond haar uiterlijk leuk en haar accent." Maar Annemarie heeft heel geen accent! Yorick heeft zelf een accent!

Daarna kwam een suf zooitje, de drie broers. Maar die laat ik even onbespreken, want oh my god. Oké?

Adriaan heeft 41 brieven ontvangen. Eén daarvan was een puzzel. Letterlijk. Dus voordat hij hem kon lezen, moest hij hem in elkaar puzzelen. De maakster van deze brief vind ik nu al cool, ook als ze dat helemaal niet is. Verder is er over Adriaan niet zoveel te vertellen.

Vervolgens vertrok Yvon naar Limburg, waar ze Marcel trof. Hij was tot in zijn tenen verrast dat hij 65 brieven had ontvangen en nog eens extra verrast dat hij daarom mee mag doen aan de de speeddate. Marcel komt op mij over als een lief iemand. Hij heeft tien vrouwen uitgekozen met een lieve, eerlijke uitstraling en volgens mij verdient hij ook zo iemand.

Tevens in Limburg woont Frank. Mijn oud-collega S. wilde mij aan hem koppelen, maar werkelijk: het enige wat Frank en ik delen is een geboortejaar. Er waren 1029 meisjes die dachten wel iets met hem gemeen te hebben, dus ik word niet gemist tussen de geiten. Nu is aan hem de schone taak om 1019 meisjes af te wijzen. Succes!

Bij wetenschapspeer Maurits begonnen ze met een shot van z'n moeder en nou, dan heb je al gegeten en gedronken. Want dan zie je: als je naar hem geschreven hebt en je wordt zijn vrouw, dan krijg je Cruella DeVil als schoonmoeder. Iiieeeh! Hij had 48 brieven en dat waren er niet genoeg om door te gaan naar de speeddates, wat jammer is, want ik was wel benieuwd naar hem.

En toen... woestaantrekkelijke Gijsbert. Als ik geschreven had, dan was het naar hem geweest. Zo dachten 810 andere vrouwen er ook over, met dat verschil dat zij ook daadwerkelijk schreven. Nou, mooi dat ik het dan niet gedaan heb, want dan was ik dus gevoeglijk in de papierbak beland. En ik kom niet tot mijn recht in een papierbak. Maar oh, hij blijft wel leuk hoor. Knap. Mooie lach. Met beide benen in het leven. Op een gezonde manier. Wel met een hang naar huisje, boompje, beestje, maar zonder haast. Ik ben alleen wel bang dat ik zijn accentje zou gaan imiteren als ik bij hem mocht logeren. Omdat dat iets is wat ik nogal snel doe, accentjes imiteren. Maar verder: Gijsbert. *droomt weg*

Oh ja, en Gerhard was er ook nog. De wijnboer die ook niet voldoende brieven had om te mogen speeeddaten. Om hem een handje te helpen, had Yvon heerlijk proactief een kudde vrouwen op de boerderij uitgenodigd. In elk geval was er genoeg wijn. Het schijnt wel effect gehad te hebben, al moeten we voor meer info daarover op kro.nl kijken.

De grootste vraag aan het eind van de uitzending was deze: ik heb nu anderhalf kantje aantekeningen ten behoeve van mijn eerste BZV-blog van dit seizoen. Hoe krijg ik daar in godsnaam een net, maar niet té uitvoerig blogje uit gedestilleerd?

Nou, zo dus. Behalve dan dat je zoiets gewoon niet bondig kunt houden. En volgende week: de speeddates!

Twiedeltwiet

Soms moet je iets nieuws proberen in het leven. Ook als je hoofd helemaal niet naar 'iets nieuws' staat. Dus dinsdag heb ik iets nieuws gedaan. Ik ben naar zangles gegaan.

Nu zullen er mensen zijn die hier hard om moeten lachen. Dat zijn de mensen die mijn zangkwaliteiten kennen. Of nou ja, dènken te kennen. Want inderdaad: zodra ik eens flink meeblèr met een liedje, dan roepen de mensen om mij heen dingen als: "Hou Daar ONMIDDELLIJK Mee Op!!" en steken zij demonstratief de vingers in de oren. En toen ik een keer tijdens een concert vriendin M. belde zodat ze één van onze lievelingsliedjes mee kon luisteren, kreeg ik daarna een SMS'je van haar met de tekst: "Superleuk! Ook om jou uit je dak te horen gaan, en oeh, wat zing je vals!" En nog een laatste illustratief voorbeeld: ik ben ooit afgewezen voor een rol in de schoolmusical omdat ik tijdens de zangauditie 'Blowing in the wind' zinloos geweld had aangedan. Enkel en alleen door het te zingen. Ik bedoel maar.

Terwijl ik zingen dus wel heel leuk vind. Dus daar zat iets van frictie. En er was nog een reden. Bij theatersport moeten we ook wel eens zingen, en ik vind theatersport echt het leukste wat er bestaat, maar als ik dan moet zingen, schuifel ik het liefste langzaam achterwaarts de coulissen in om daar duizend stille doden te sterven (u ziet: ik heb ècht gevoel voor drama).

Dus: zangles.
En dat was leuk. Maar echt leuk. En mijn juf was lief.
Ze zei wel rare dingen. Ze zei: "Je moet hoger zingen!". En toen ik dat deed, zei ze weer iets raars: "Als je hoger zingt, klinkt het meteen véél mooier!" Nou, en op een gegeven moment vroeg ik dus maar - om haar voor te zijn - of het heel erg veschrikkelijk gehoorbeschadiging veroorzakend vals was en toen zei ze: "Huh? Nee hoor. Helemaal niet. Af en toe een beetje. Maar nee hoor." Dus ik keek haar aan alsof ze gek was, waarop zij weer zei dat ik niet zo moeilijk moest kijken.

Om heel eerlijk te zijn geloof ik haar niet helemaal. Ik denk dat ze voor een deel ook heel pedagogisch drempelverlagend te werk probeert te gaan door mij zo te eh... bejubelen... maar toch. Ik loop nu al een hele week te oefenen met hoger zingen (waarbij ik overigens steeds de neiging heb om mijn hele lichaam uit te rekken) en ik heb zelf stiekem ook wel het idee dat het mooier klinkt dan voorheen.

Dus.
Dit was het nieuws.

Nijntjes tekenen

Dick Bruna heeft in zijn leven al duizenden Nijntjes getekend, maar hij vindt het altijd nog een beetje moeilijk. Dat heb ik een keer in een interview met hem gelezen. Dus als hem soms in een restaurant gevraagd wordt of hij een Nijntje in het gastenboek wil tekenen, dan vindt hij dat wel leuk, maar ook altijd nog een beetje spannend.

De laatste week hebben vijf mensen aan me gevraagd of ik al aan het solliciteren ben. Het antwoord op deze vraag, lieve lezers, luidt: neen. Ik solliciteer nog niet. Ik weet namelijk niet op wat voor functie ik zou moeten solliciteren. Ik ben er inmiddels wel uit dat er voor mij geen grote toekomst in de communicatie lonkt.

Maar wat dan wel?
Van de vijf mensen die de sollicitatievraag stelden, zeiden er drie: schrijven. Voor mij is dat net zoiets als tegen Trijntje Oosterhuis zeggen van: "U zingt zo leuk, daar zou u eens wat mee moeten doen." Want ja ja ja, ik kán leuk schrijven. Niet om arrogant te gaan zitten doen, maar dat wéét ik nou wel. Ik kán leuk schrijven. Punt is alleen: zodra ik leuk moet gaan schrijven omdat ik zo leuk kan schrijven, kan ik ineens helemaal niet meer leuk schrijven. Dan is alle lol er voor mij vanaf. Dan zit ik een trucje te doen. Schrijven vind ik leuk als het stukje zich als het ware aan mij 'geeft'. Als er ineens een zin in mijn hoofd zit, of een half verhaal. Als ik ineens sta te gniffelen om mijn eigen ingeving. Niet als iemand zeg: "Luister eens Anne, er moet een leuk stukje komen en dat moet daar en daar over gaan, en jij kan dat zo aardig, dus ik had zo gedacht dat jij dat maar even moest doen." Dat is een inspiratiekiller pur sang. De kracht van mijn leuke schrijven zit 'm in de spontaniteit. Haal de spontaniteit weg en ik schrijf niet meer leuk. Dus ik wil geen carrière in schrijven. Ik kan het goed omdat ik het niet moet.

Blijft de vraag: maar wat dan wel?
En dat weet ik dus niet. Wat ik wel weet: voorlopig wil ik even helemaal niets. Er is een beerput opengegaan, een beerput vol onverwerkt verleden, nooit gehuilde tranen, ongesproken woorden, niet geschreeuwde woede. Die beerput moet eerst maar eens uitgemest worden. Daarna ga ik wel eens kijken wat ik nou eigenlijk wil.

Dan ga ik iets doen wat ik zelf heel leuk vind, waar ik anderen blij mee maak, maar wat ik ook altijd nog een beetje spannend blijf vinden.
Dan ga ik mijn eigen Nijntjes tekenen.