Koninklijk leed

Het kan niemand ontgaan zijn: een week geleden heeft zich in Oostenrijk een drama voltrokken. De omvang van het drama werd vandaag pas goed duidelijk.

Friso
Uiteraard heb ik het over het ongeluk van Prins Friso. Vorige week duurde het even tot het nieuws me bereikte; ik was die middag op pad. Toen ik thuiskwam en de TV aanzette, zag ik een soort biografisch verslag over het leven van Friso, maar ik kon dat niet direct plaatsen. Logisch ook, wie bedenkt nou zoiets? Ik vond het wel opmerkelijk en langzaam begon het me te dagen. Zou er iets gebeurd zijn? Nou, ja dus. Dat kon ik wel stellen. De rest van de dag absorbeerde ik als een spons het nieuws over het verschrikkelijke ongeval.

Afwachten
De afgelopen week checkte ik regelmatig nu.nl, maar veel nieuws kwam er niet. Dat de koningin en Mabel op bezoek waren geweest vond ik geen nieuws. Nee, dat was vooral stating the obvious. Onnodig om te melden, bovendien. Ik had zoveel begrip voor de vraag van Willem-Alexander om de familie met rust te laten. Privacy en het koninklijk huis zijn twee zaken die niet vanzelfsprekend hand in hand gaan en ik vind dat in tijden als deze echt een naar idee.

Irritatie
Een punt van irritatie bereikte ik deze week ook nog, in het licht van deze omstandigheden. Halverwege de week werd mij gevraagd of ik tegen wat Friso-humor kon. Mijn mond viel open van verbazing en een nijdig, kwaad monster roerde zich in mijn binnenste. Sorry?! Húmor?! Hou me ten goede: ik ben behoorlijk van de grapjes en de lach, maar wel binnen de grenzen van het betamelijke. Dat wil zeggen: er zijn dingen waarover je geen grappen maakt. Niet alleen omdat het ongepast is, maar ook omdat het op geen enkele manier om te lachen is. Humor omtrent een zo dramatisch ongeval, lachen om diep, onbegrijpelijk en onnoemelijk leed, dat doe je niet. En als je dat wel doet, dan getuigt dat mijns inziens voornamelijk van een onbeschrijfelijke domheid en gebrek aan tact en medemenselijkheid. Kom daar bij mij niet mee aan, alsjeblieft.

Respect
Vandaag werd bekend dat prins Friso een zware hersenbeschadiging heeft en dat het maar de vraag is of hij ooit nog bijkomt. Wat een triest bericht, ontzettend erg voor de familie en ik werd er behoorlijk naar van toen ik het hoorde. En ik niet alleen, ook een paar vriendinnen stuurden me berichtjes dat ze aangeslagen zijn.
De Rijksvoorlichtingsdienst heeft gevraagd om de familie vanaf nu met rust te laten. Ik hoop dat iedereen zich aan dat verzoek houdt. Laat de vrouw, de dochters, de moeder, de broers van Friso in stilte en in familiekring verdriet hebben, duik er niet op, ze hebben het ongetwijfeld al moeilijk genoeg. Hun verdriet speelt zich als vanzelf al in een etalage af. Laten we die etalage nu dan toch wat afschermen, de gordijnen dichttrekken.

Dit zijn geen grappen.  

Pluisje

Met haar witte haren op het kussen en haar vreemde, grauwe gelaatskleur, leek oma gisteren een beetje op een pluisje. Een pluisje als van een paardenbloem.

Paardenbloemen zijn sterk.
Pluisjes niet.
Oma ook niet meer.

Ze vond het fijn dat ik er was. Ik ook, maar ik vond het akelig om haar zo te zien. Helemaal niet meer de oma die ze was. Ze was altijd een bezige bij, nu niet meer bezig en ook niet meer echt 'bij'. Ze weet heel veel wèl, maar soms ineens ook de gekste dingen niet.
"Waar ben ik nou eigenlijk?" vroeg ze op een gegeven moment.
"In het ziekenhuis, oma..."
"Oh ja." (even stilte) "Welk ziekenhuis dan?"

Of:
"Van wie heb je die narcisjes gekregen?"
"Oh, dat weet ik niet meer hoor..."
Mijn moeder vertelde wie haar de narcisjes hadden gegeven en oma zei: "Ja, dat vind ik zulke aardige meiden! Zijn die hier geweest dan?"

Vandaag is oma van het ziekenhuis naar het hospice gegaan. Nee, niet naar huis. Zoals het er nu voor staat, nooit meer naar huis.

Oma leek een beetje op een pluisje. Het leven draalt om haar heen.
Misschien doet dát me nog wel het meeste verdriet.

Met op je voorhoofd nog één kus
Zul je misschien nog even blijven?
Om op een onbewaakt moment
Met de zeewind weg te drijven...
(Uit: 'Zeewind', Brigitte Kaandorp)

Van oude mensen...

Ooit had ik een fraai kwartet grootouders. Een soort klavertje vier. Het eerste blaadje werd daar zeventien jaar geleden vrij bruut en in elk geval onverwacht afgerukt, het tweede blaadje ontviel ons iets meer dan anderhalf jaar geleden.

Oma & oma
Er bleven twee oma's over. Waar de ene oma zich kranig hield en positief bleef, had de andere oma best wat moeite met het alleen zijn. Dat was ook te begrijpen: na een huwelijk van ruim 57 jaar en eigenlijk nooit alleen te zijn geweest, is eenzaamheid een ongenode gast waar je niet goed raad mee weet. De andere Oma (met hoofdletter) had ook zo haar kwaaltjes en moeitetjes, maar zij is net wat meer het type dat naar 'the bright side of life' kijkt. Als ik haar belde en vroeg hoe het ging, was het antwoord altijd: "Gewoon. Maar gewoon is goed."

Minder gewoon
Beide oma's zijn inmiddels tachtigers en ouderdom komt met gebreken. Helaas geldt dat ook voor Oma & oma.
Zodoende kwamen er langzaam barstjes in het montere "gewoon" van Oma. Op een dag zei ze: "Gewoon. Maar wel minder gewoon dan anders..." Oei. De keer daarna was het ineens "niet zo heel goed" en de keer dáár weer na luidde het antwoord "krakkemikkig". Een paar dagen later lag ze in het ziekenhuis. Inmiddels is ze daar weer uit, loopt ze met de door haar zeer gehate en zo lang mogelijk op afstand gehouden rollator en krijgt ze haar maaltje van tafeltje dekje. En toch... ze blijft positief. Goed, die rot-rollator, daar heeft ze niet veel mee ("het is wel een handig serveerkarretje"), maar het eten van tafeltje dekje is best te pruimen. Of nou ja. "Het is niet zelf gekookt, maar het is wel goed hoor." En goddank: ze volhardt in haar voornemen om honderd te worden. Een nobel streven en ik juich dat toe.

Wel de haren, niet de streken
De andere oma pakt de dingen anders aan. In eerste instantie vertoonde ze daarbij gelijkenissen met een peuter; alles zelf willen doen, ook wanneer ze dat eigenlijk niet kon. Dit is haar duur komen te staan: in al haar eigenwijzigheid werd ze bevangen door het Minoes-syndroom, klauterde in een boom (maar echt), lazerde daar natuurlijk uit et voila: oma lag in het ziekenhuis met een gebroken knie. Tsja. Wat moet ik daar nou op zeggen. Na het ziekenhuis volgde het verzorgingshuis waar ze kon revalideren en daarna mocht ze weer naar huis.

Retour SEH
Thuis ging het alleen niet goed. Er was iets. Niemand kon er precies de vinger op leggen; oma was weliswaar oud, maar niet 'de oude'. In de afgelopen week voltrokken zich een paar incidenten - op de schaal van oerknal tot eeuwigheid beslist geen rampen - maar het gaf eens te meer aan dat het niet goed zat. En om een niet eens zo heel lang verhaal nog wat korter te maken: vandaag is oma weer opgenomen in het ziekenhuis. De artsen zijn bezig om er nu wel de vinger op te leggen wat dat 'iets' is, we weten wat eerste uitkomsten en het klinkt me niet best in de oren.

Oude mensen
Het halve klavertje vier is zo langzamerhand verworden tot een treurig stronkje. De blaadjes zitten er nog aan, maar langzaam verleppen ze. Ik vind dat erg. Natuurlijk: ze zijn oud. En natuurlijk: het hoort erbij, het is het leven en de ouderdom en om Oma dan nog maar eens te citeren: "Oud worden is niet moeilijk, maar oud zíjn wel..." Ja. Ik zie het gebeuren.

Dit blogje heeft de titel "van oude mensen".
Ik hoop zó dat het vervolg nog een tijdje op zich laat wachten...

Het spoort niet

Aan het eind van het vorige blogje stelde ik mezelf een paar vragen. Ik heb daar nu antwoorden op en die wil ik graag met u delen.

De vragen
1. Wat is de invloed van deze sneeuw op mijn weekendplanning?
2. Is het verstandig om met dit weer half Nederland door te willen treinen?
3. Zo niet, wat ga ik dan wél doen?

Vanochtend
Vanochtend was mijn eerste actie na het ontwaken de actuele reisinformatie van de NS-app checken. Op dat moment was deze info nog hoopgevend te noemen: de treinen zouden gewoon naar behoren rijden. Ik rolde dus mijn warme bed uit en drie kwartier later fietste ik door de sneeuw naar het station.

De eerste etappes naar mijn bestemming gingen ook nog vlotjes. De trein die ik moest hebben stond klaar en vertrok keurig op tijd. De eerste overstap ging ook naar behoren. Ik had tijd om een kop koffie te scoren, stapte daarna in de intercity en ik had goede moed dat het alles mee ging vallen vandaag.

Hoe dichter bij Dordt...
Helaas. Alles veranderde toen we koers zetten richting Dordrecht.
"Goedemorgen", begon de conducteur het onheilsbericht door de intercom. "Nou ja", vervolgde hij, "Zo goed is deze morgen niet, want helaas moet ik u mededelen dat deze trein vandaag niet verder rijdt dan station Dordrecht. Dat is omdat er bij Zevenbergen een kapotte bovenleiding is. Hoe u vanaf Dordrecht verder moet weet ik eigenlijk ook niet. Dat hoort u daar wel."

Aha.
Fukkeduk.

Station Dordrecht
De conducteur had niet de waarheid gesproken.
Goed, in Dordrecht werden we allemaal uit de trein gebonjourd, maar extra info: ho maar. De enige mededeling die herhaaldelijk te horen was, was dat het treinverkeer als gevolg van de weersomstandigheden ernstig ontregeld was. Niet het bericht waar ik - koud tot op het bot - op stond te wachten. En behoorlijk 'yesterday's papers' ook nog eens een keer. Geen énkele hint over te nemen routes, bussen, wachttijden, of iets van dien aard. De NS was duidelijk overgeschakeld op het totale chaos protocol.
Ik traceerde een trein terug naar Den Haag Centraal, die met een vertraging van een half uur op den duur wellicht misschien een keer zou kúnnen gaan vertrekken.

Troost
Er kwam een nieuw bericht. Iets in de trant van: "Wij vinden het zelf ook heel vervelend allemaal, u mag gratis koffie of thee halen bij de Kiosk." Ik dacht: "Koffie! Koffie! Koffie!" (mijn hersencapaciteit was denk ik ook bevroren, ik dacht niet meer zo heel veel of gevarieerd).
Het was een vriendelijke geste.
Tenminste, als de Kiosk open was geweest. Wat dus niet zo was. So far voor het bakkie troost.

Het leukste van weggaan
Uiteindelijk kwam er inderdaad een stoptrein naar Den Haag Centraal. We stopten in ieder godverlaten oord en ik gebruikte de tijd om de afpsraken die ik voor vandaag gemaakt had af te bellen. Met pijn in mijn hart; ik zou fijne vrienden zien en hun kakelverse babymeisje gaan bewonderen. Ik had er zo'n zin in. Maar goed, wat in het vat zit verzuurt niet.
Vanaf het station fietste ik weer naar huis en daar zette ik de radio aan, precies op het moment dat er een jingle klonk: "Het leukste van weggaan is misschien wel het thuiskomen." Aangezien ik er in de kou op het station in Dordrecht serieus even aan getwijfeld had of ik er voor de zomer nog weg zou komen, was ik het wel met die stelling eens.

Antwoorden
Resumerend kan ik zeggen dat de invloed van de sneeuw op mijn weekendplanning erg groot is en dat het bijzonder onverstandig was om met dit weer half Nederland door te willen treinen. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nu ga doen, maar ik ga me wel vermaken.

Bij voorkeur binnenshuis.

Vingeroefeningen

Ik heb het al vaker verteld: ik ben een chronische koukleum. Met de huidige winterse taferelen mag dat gerust een probleem genoemd worden.

De situatie
De ene helft van Nederland verheugt zich op schaatsen, koek, zopie en sneeuwbalgevechten. De andere helft moppert, verlangt hevig naar de lente en verliest zichzelf in dagdromen over tropische eilanden. Ik houd me met beide zaken niet erg bezig; elk van de vier jaargetijden heeft voor mij bepaalde charmes en hoe je het ook wendt of keert: deze vorstperiode gaat vroeg of laat ook weer voorbij. Dat kan je leuk vinden, dat kan je niet leuk vinden, maar het is zo.

Waar ik me wèl mee bezighoud, is de kwestie hoe ik in hemelsnaam verbonden blijf met al mijn ledematen gedurende deze winter. Dat klinkt wellicht een tikkie overdreven, maar helaas. Ik heb me in de voorbije week een paar keer hevig zorgen gemaakt over mijn voeten, oren, neus en bovenal: mijn handen.

Onthand
Ik had er al langer last van dat mijn vingers sneller dan wenselijk tekenen van doodsheid begonnen te vertonen. Een beetje opwrijven en een kop hete thee verhielpen het euvel meestal wel, maar het was niet prettig. Wat nu nog veel minder prettig is, is de constatering dat het erger is geworden. Had ik eerst met name een dode rechterpink, tegenwoordig lijkt de bloedcirculatie op te houden bij mijn pols en heb ik dus regelmatig een niet-functionerende rechterhand met een heel eng wit-gelig kleurtje. Dat zint me niks en dus moest ik op zoek naar een oplossing. Ik heb handschoenen, maar die boden niet voldoende soelaas. Dus ja. Wat nu gedaan?

Oplossingen 
De geliefde van één mijn vriendinnen M. zag op TV een mogelijke oplossing. Het schijnt te helpen om over je dode hand heen te plassen.
Ja. Dááág. Ik wil best een oplossing, maar aan zulke praktijken waag ik me dus niet hè. Dan nog liever dode vingers.

Woensdag heb ik mijn vingers gereanmieerd onder de warme kraan. Dat schijnt niet goed en gezond te zijn, maar ik had mijn hand vrij dringend nodig en dit leek me de snelste manier. Het werkte ook best en ik weet ook eigenlijk helemaal niet waaróm dit niet goed is. Maar afijn, in het kader van "voorkomen is beter dan genezen" is het nog steeds niet dé oplossing.

Simpel doch doeltreffend
Op donderdagavond heb ik theatersporttraining. Gisteravond had ik er weliswaar enorme zin in, maar tegen de fietstocht ernaartoe zag ik als een berg op. Ik liep te dubben en te peinzen en zo kwam ik op een idee. Wat als ik nou eens twéé paar handschoenen zou aantrekken?

Zo gezegd, zo gedaan. Ik wurmde mijn handen eerst in mijn gebreide handschoenen en daarna in degelijke wintersportgevallen en ik aanvaardde de fietstocht door de bittere kou. En wat denk je? Het werkte! Voor iemand die twee paar handschoenen droeg had ik nog steeds verrassend koude handen, maar er waren in elk geval geen sterfgevallen. Al mijn vingers bleven het doen en eenmaal binnen waren ze ook best snel weer op een aanvaardbare temperatuur. 

Kom maar op
Dus nu ben zelfs ik redelijk opgewassen tegen de winterse toestanden. Of althans: tegen de kou. Op het weerbericht zeggen ze nu namelijk dat het in de loop van de dag ook nog eens een partijtje gaat sneeuwen, en dat zorgt meteen voor nieuwe onduidelijkheden. Zoals: wat is de invloed van deze sneeuw op mijn weekendplanning? Is het verstandig om met dit weer half Nederland door te willen treinen? En zo niet, wat ga ik dan wél doen?

In alle scenario's trek ik in elk geval twee paar handschoenen aan.
Dan is er nooit écht wat aan de hand.