Een huishoudelijke mededeling (vervolg)

Eind vorig jaar vertelde ik hier over het schimmelprobleem in mijn huis. Het is wellicht ook niet slim van mij om het stulpje "mijn paddenstoel" te noemen, dat is in feite vrágen om schimmel. En inderdaad: een muur in de slaapkamer zag gedeeltelijk zwart van de aanslag en de rotzooi. Ik vond dat verschrikkelijk en bovendien, zo vernam ik, doet het ook nog eens weinig goeds voor de gezondheid.

Contact
Actie was dus geboden. Ik sopte me te pletter, maar dat loste nog steeds niet alles op. Bovendien hoorde ik toen van de onderbuurvrouw dat de huisbaas wel degelijk had bijgedragen aan de oplossing van een soortgelijk probleem in haar huisje. Daarom bestookte ik mijn huisbaas met telefoontjes en berichtjes. Dat bestoken was nodig, want op een eenmalig iets reageert hij in de regel niet. Bovendien moet je bij deze meneer ook meteen heel duidelijk en standvastig zijn en met de speciaal voor dit soort akkefietjes ontwikkelde vuist op tafel slaan, want anders doet hij niets.
Afijn, ik bestookte hem dus en uiteindelijk zegde hij toe een schilder te regelen. Na deze toezegging ging er nog een maand overheen, maar gisteren was het dan zover: huisbaas & schilder stonden voor de deur met zwaar anti-schimmelgeschut.

Schrobben, Schilderen & Schutteren
De schilder - een Pool - kreeg instructies van de huisbaas. We schoven wat met mijn bed en nachtkastje en toen kon hij aan de slag. De muur moest van boven tot onder geschrobt worden en de douche moest van een laagje verf voorzien worden. De Pool kweet zich van deze taakjes en ondertussen wist ik geen raad met mezelf. Ik weet nooit zo goed wat ik moet doen als er iemand bezig is in mijn huis. Een praatje aanknopen kon niet; hij sprak geen Nederlands en ik geen Pools. Koffie aanbieden? Een wasje wegstrijken? Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik een beetje door de woonkamer liep te drentelen, me lichtelijk ongemakkelijk voelend. De invloed van zo'n klusser in mijn huis is dat ik zelfs niet naar de WC kan, wat eigenlijk wel nodig was.

Goed voor de gezondheid
Schimmel in huis mag dan niet goed zijn voor de gezondheid, de reinigingsmiddelen zijn dat alleszins ook niet. Na verloop van tijd hing er een chloorwalm in huis waar ik niet goed van werd. Letterlijk. Ik kreeg het steeds benauwder en begon me echt onpasselijk te voelen. Het goede nieuws was dat ik nog naar fysiotherapie moest, zodat ik buiten even een beetje op adem kon komen (en bij de fysio ook meteen kon gaan plassen). De huisbaas bleef bij de Pool. Ik alleen in huis met zo'n klusman vind ik niet fijn, maar zo'n klusman alleen in mijn huis is ook geen lekker idee.
Toen ik terugkwam was mijn slaapkamer weliswaar schimmelvrij, maar had ik het idee dat er meer giftige stoffen in mijn huis rondzwermden dan vorig jaar in heel Moerdijk het geval was. Ik deed wat ik kon, had het koud vanwege open ramen, maar zelfs nu hangt er nog een penetrante zwembadlucht in huis. 

Je moet er wat voor over hebben
Maar goed, ik mag eigenlijk helemaal niet klagen. Ik ben van die ellendige schimmel en aanslag verlost en ik hoef me dus niet meer te generen voor een ranzige muur. De stank trekt wel weg en dan is het weer goed toeven in mijn paddenstoel.

Daar gaat het om.

Erica

Afgelopen weekend zag ik haar weer eens op TV. Vanmiddag maakte ik het statement dat ik haar één van de allerleukste mensen van Nederland vind. Ik meen dat. Over wie ik het heb? Over Erica Terpstra!

Puur
Erica Terpstra is zo'n oervrouw. Sterk, vrolijk, enthousiast, warm en hartelijk, maar ook intelligent en gedreven. En heel puur. Ze is écht zo, ze speelt niets. Het lijkt me heerlijk om haar om me heen te hebben - volgens mij is alleen al haar aanwezigheid een bron van inspiratie. Stel je toch eens voor dat die vrouw je moeder of je oma is! Dan heb je toch als vanzelf een kindertijd waarop zelfs de gehele familie Cosby lichtelijk jaloers zou zijn?

Nog niet zo lang geleden was het programma Erica op Reis bij omroep Max en ik heb dat met veel plezier gevolgd. En toen bedacht ik me iets waar ik de afgelopen dagen nog eens verder over heb nagedacht. Erica hóéft helemaal niet op reis. Volgens mij is een programma met Erica al leuk als je de meest suffe, alledaagse dingen met haar gaat doen. Een paar ideeën:

IKEA
Stel je voor: Erica gaat naar het grote Zweedse woonwarenhuis. Uitbundig zwaait ze naar de koters in de ballenbak en dan gaat ze shoppen. Waarbij alle inventies die IKEA kenmerken natuurlijk bejubeld worden. "Och kijk nou toch! Ze hebben deurtjes voor in de Billy! Ge-wel-dig!" Of: "Dat ze dat kúnnen! Een complete inrichting op 35 vierkante meter, fantastisch zeg!"
Ik ben dan wel benieuwd wat voor TV je krijgt als de aankopen in elkaar gesleuteld moeten worden. Doet Erica dat zelf? Of laat ze dat doen door een zoon of een handige buurman of - in mijn format - door de geluidsman ofzo? En dat ze dan, als de deurtjes in de Billy zijn geschroefd, uitroept dat die persoon een "Kánjer!!!" is.

Albert Heijn 
Boodschappen doen met Erica Terpstra lijkt me sowieso een avontuur, dus ik hoop dat we dit nog eens mogen meemaken. Ik hoef niet eens te weten wat ze koopt, ik ben alleen al benieuwd naar haar reacties op de gewone Albert Heijn-dingen. Iets als: "Wat koddig toch hè, die hamsters! Énig!" En bij een willekeurige Bonusaanbieding: "Zálig toch, dat je er dan meteen drie kunt meenemen en er maar twee hoeft te betalen! Dát is nou service!" Ik denk ook dat ze heel fanatiek is in het sparen van alle meuk die de AH van tijd tot tijd weggeeft. Niet voor zichzelf, maar voor klein- en buurkinderen verzamelt ze waarschijnlijk alle figuurtjes en handpoppen en wuppies die ze maar te pakken kan krijgen. Want even: dat vindt ze vast ook "Práchtig voor die kinderen!"

Schiphol
Erica op Reis krijgt een vervolg en het lijkt mij eh... énig als we ook mogen zien hoe Erica op Schiphol is. Dat wordt top-TV. Stel je Erica eens voor bij zo'n selfservice-incheck-ding. "Wat slim zeg! Kijk! Hij weet gewon álles meteen!" Of dat ze op het Panoramaterras vliegtuigen spot: "Wat een jóékels zijn het hè! Mooi man!" Of na de terugvlucht bij de kofferband: "Oh jóngens, daar komt-ie al! Snél zeg!"

Keerzijde?
Laatst vroeg een vriendin van mij zich af of Erica nou echt altijd zo is. Of er geen keerzijde is, geen verdriet. Nu heb ik daar natuurlijk geen antwoord op, maar wel een vermoeden. Erica is Echt, dus ze zal heus af en toe ook wel eens op de bank zitten snotteren met een doos tissues op schoot. En misschien huilt ze dan wel hard en om veel. Ze heeft echter het vermogen om hoofdzakelijk oog te hebben voor al het mooie, het goede, en 'de kleine dingen die het doen'. Ik denk dat ze dus ook makkelijk opgevrolijkt kan worden. Maar ja, dit is een veronderstelling, want die kant krijg je niet te zien.

Dat hoeft ook niet. In Erica op Reis zag je soms wel dat ze ontroerd raakte en dat was dan meteen ook weer heel mooi, heel puur, en heel echt. Je kan van die vrouw zeggen wat je wilt, maar voor mij is ze een échte kanjer. Ik geniet van haar genieten van alles.

Mooi man.

De glimlach van een kind

Sinds acht maanden pas ik zo af en toe op de kleine M.

Systeem
Toen we elkaar leerden kennen was hij vier maanden en leidde hij een luizenleventje. Hij bracht zijn dagen liggend in de box door, nu eens op zijn buik, dan weer op zijn rug. Het was allemaal zeer overzichtelijk, zowel voor hem als voor mij. Zo nu en dan had hij honger, dan ging hij huilen. Dat was voor mij het signaal om een fles op te warmen in de magnetron, die hij daarna leegdronk. Daarna was hij dan moe en bracht ik hem naar bed, waar hij een paar uurtjes lag te tukken. Dan werd hij wakker, vermaakte hij zich even in de box en dan ging hij weer huilen en stopte ik er weer een fles in. Een systeem waar we allebei heel tevreden over waren.

Ontwikkelingen
Maar zoals dat hoort: kleine kindjes ontwikkelen zich en kunnen steeds meer. M. is daar geen uitzondering in, en ik vond het leuk om te zien hoe hij elke keer dat ik kwam weer iets meer kon. Af en toe joeg hij me ook de stuipen op het lijf, als hij ineens in staat bleek om speelgoed met gekmakende muziekjes te activeren. Stond ik nietsvermoedend een kopje koffie te maken, schalde ineens Kortjakje door de kamer. Of hoorde ik: "Wil jij met mij spelen?" Hij ontwikkelde zich best rap, maar zo'n volzin verwachtte ik gewoon nog niet. Gelukkig bleek het uit een of andere mobile te komen, anders was hij mijn circle of expectation ineens wel heel erg te buiten gegaan.

De kleine dingen die het doen
Tijdens het oppassen ontdekte ik dat kleine kindjes helemaal niet veel nodig hebben. M. had een heleboel speelgoed, maar vermaakte zich dikwijls opperbest met een papiertje of een prulletje dat hij op de grond vond. Op een ochtend was de werkster ook in huis, en die vond het een goed idee om een emmertje schoonmaaksop in de directe nabijheid van de inmiddels tijgerende M. neer te poten. Ik vond dat niet en zette M. maar even bij mij op de bank tot de dweilpauze voorbij was. Ik greep wat speelgoedjes opdat M. zich kon vermaken op de bank, maar dat was niet nodig: hij heeft twintig minuten lang heel zoet met een ongekende toewijding met de touwtjes van mijn capuchontrui zitten spelen.

Een echte man
Gisteren paste ik weer eventjes op M. en bleek hij weer een nieuw kunstje in zijn arsenaal te hebben. De kunst van het zich optrekken beheerste hij al een tijdje en gisteren bleek dat hij ontdekt had hoe hij dit in zijn voordeel kon inzetten. M. werd gekweld door een doorkomende tand en had daarom, nog meer dan anders, behoefte aan aandacht. Op een gegeven moment stond ik bij het aanrecht, M. kroop naar me toe, pakte mijn spijkerbroek in de knieholten beet en trok zich op. Vervolgens greep hij me bij de kont. Ongelogen. In elk handje een bil. Het kind is net een jaar, maar nu al een echte vent.

Kinderhand
De kontknijperij was snel afgelopen. Ik moest mijn lijf tot een soort wokkel buigen om M. op te tillen en daarmee had hij zijn doel bijna bereikt. Helemaal tevreden was hij pas toen ik hem voorzien had van ranja en een liga. Driekwart van de liga at hij op, de rest verpulverde hij, maar daarna had hij dikke pret om een kruimel die op de zitting van zijn kinderstoel was beland. Zo kon het gebeuren dat ik samen met een kind van een jaar een lichte vorm van de slappe lach had. Hij vond die kruimel grappig (vraag me niet waarom) en ik vond dat weer grappig en hij vond het weer grappig dat ik dat grappig vond en zo hielden we elkaar een beetje aan de lach.

Zo ziet u maar weer: een kinderhand is gauw gevuld.
En de glimlach van een kind kan je inderdaad af en toe helpen om je eigen grotemensenzorgen éven te vergeten.

Het eind der tijden

Het is 2012 en volgens een of andere antieke Mayakalender is dit het jaar waarin de Apocalyps plaatsvindt. We hebben nog tot 21 december om eruit te halen wat erin zit en dan is het einde oefening.

Ja. Daar trap ik dus niet in.

21 mei 2011

Het eind der tijden stond al eerder op de planning: op 21 mei van het voorbije jaar. Het bleek hoofdzakelijk een vruchtbare voedingsbodem voor een hoop grappen en grollen, maar zondag 22 mei rolde iedereen weer alive & kicking uit bed en was er verder niet zoveel aan de hand. Nou ja, de enige grote verandering was dat Bram van der Vlugt die 21e mei te kennen had gegeven de tabberd in de ring te gooien. Dat was weliswaar ook behoorlijk schokkend, maar geen ramp van Apocalyptische proporties.

Geloof het of niet
Afgelopen vrijdag sprak ik een van mijn vriendinnen M., die een verhaal had over iemand die wel degelijk gelooft in het vergaan de wereld. Deze persoon bereidde zich grondig voor en had voor een niet kinderachtig bedrag aan waadpakken besteld, op diverse plekken in den lande bootjes neergelegd en zo nog wat voorbereidingen getroffen zodat hij en zijn gezin een iets grotere overlevingskans hebben in dit rampjaar. Wij oordeelden eensgezind dat dit zonde van zijn geld was. Bovendien: als we gaan, dan gaan we met z'n allen. Of zou die kerel denken dat een waadpak hem gaat redden van de definitieve ondergang van de wereld?

Speculaties
Los van deze figuur weet ik niemand te noemen die wérkelijk gelooft dat 2012 het laatste jaar is dat onze globe zijn rondjes draait. Niettemin is er volop aandacht voor de voorspelling van de Maya's. Vorige week zag ik een reportage met een soort SWOT-analyse omtrent de fatale datum 21-12-'12. En eerlijk is eerlijk: hoewel ik er niet in geloof, kreeg ik door deze reportage toch wat unheimische onderbuikgevoelens. Stel dat we wel... Stel dat het tóch... Wat dan?

DWDD
In DWDD vragen ze zich dat ook af, met daarbij de vraag: "Als het dan toch, wat moeten we dan dit jaar absoluut nog zien, doen, voelen, meemaken, proeven, beleven?" Een fascinerende vraag en ik ben benieuwd naar de antwoorden die de komende tijd gegeven gaan worden. Jan Mulder gaat voor heroïne en orgies, de hoofdredacteur van het NRC Handelsblad voor de beste wijn. En zoals zo vaak gebeurt als ik zulke dingen zie, ging ik bij mezelf te rade. Hoe zou ik mijn laatste jaar willen besteden?

Ik weet dat niet
Het klinkt misschien treurig, maar ik wist het niet. En terwijl ik dit typ, denk ik: misschien is dat niet treurig, maar een teken van tevredenheid. Ik heb niet zo'n behoefte om alles ondersteboven te gooien om het onderste uit de kan te schrapen. Ik wil gewoon doen wat ik altijd probeer: er het beste van maken. Genieten van het moois dat er is. Misschien zou ik kleine D. een keertje extra gaan knuffelen en tegen de mensen die ik liefheb een paar keer vaker zeggen hoeveel ik van ze hou. Maar dat is niet iets wat me wordt ingegeven door dat rampscenario van die fokking Maya's; ik vind dat je dat altijd moet doen.

Geniet. Lach. Laat je ontroeren. Spreek je uit. Heb lief. Geef. Zie de mooie dingen. Zoek de lichtpuntjes in het donker. Hou van elkaar, zoveel je kan.

En dan 22 december gezond weer op. Misschien dat we dan de hemel op aarde ontdekken.

Alea iacta est

Zaterdag schreef ik dat ik een dezer dagen tante zou worden. Wat ik op dat moment niet wist, was dat het al binnen enkele uren na publicatie van dat bericht zover was. Op de valreep van 2011 is mijn neefje D. geboren.

Ik had mijn vaardigheden als tante al enigszins ontplooid bij de kleine S. (van vriendin S.) en natuurlijk bij mijn 'nichtje' E. (van vriendin J.), maar nu ben ik dan echt officieel tante Anne.

Gisteren heb ik mijn neefje voor het eerst gezien. Hij is klein en lief en ik vind het wonderbaarlijk hoe je direct van zo'n kleine ukkepuk gaat houden.

Wat ik ook wonderbaarlijk vind, is dat ik blijkbaar over een voorspellende gave beschik. Ik was er namelijk van overtuigd dat hij op oudjaarsdag geboren zou worden. Ik had dat gedroomd en het is dus uitgekomen.

Moeder en kind maken het goed en zijn inmiddels thuis. Ik ben een trotse tante. Wel merk ik dat ik een beetje moet wennen aan de 'verschuiving' die de komst van zo'n kleintje teweegbrengt. Dat ik ècht tante ben, maar mijn zus is moeder en mijn ouders zijn ineens ook grootouders... En mijn oma's overgrootmoeders. Dat is hoe het gaat en dat is goed.

Maar ook een beetje gek.