U zei?! - deel 5

Hier weer even een luchtig tussendoortje. Binnenkort volgt er weer een fatsoenljik verhaal, maar ik ga momenteel gebukt onder iets wat op griep lijkt. Maar lachen is gezond, dus hier weer even wat verhaspelingen van de Nederlandse taal.

"Straks gaan ze je haar nog kaal scheren!"

"Toen wist ik het nog niet zeker, dus ik hield mijn korreltje zout nog even."

"Die dingen zitten in het verdoemhokje."

"...en dat doet hem dan de nek om."

"Je weet wel, dat filmpje waarbij hij totaal geen buiten adem had!"

"Dat doe je niet zomaar even vanuit de losse heup hoor..."

"Het is hélemaal uit de hand geëscaleerd."

"Het komt met bakken uit mijn neus!"

"Ik ben zo zenuwachtig, ik zit al de hele dag te ijsberen."

"Ledigheid is des duivels oor kussen."

"We moeten het wel op tijd doen, anders fietsen we langs het net."

"Ik moet nodig even m'n hoofd op een rijtje krijgen..."

"Daarmee was de kous wel afgedaan."

"Wat heb je me nou door de maag gesplitst?"

"Ze presteren echt op de toppen van hun tenen."

"Tot die tijd zwijg ik als een grafsteen."

"Daar gaan je rugharen toch van overeind staan!"

"Ik stond met m'n voeten aan de grond genageld."

"Op die manier kom je in een vicieuze spiraal."

"Zo wordt het geeuwend duur natuurlijk."

"Je kan met een glashard gezicht vanalles beweren."

Niet meer jarig

Vandaag was Maai jarig. Ze zou 26 zijn geworden, als ze juli vorig jaar niet...
Ik mis haar en zo nu en dan - zeker op een dag als deze - blijven de vragen door mijn hoofd spoken.

Had ze...? Kon ze...? Wilde ze...? Was dit...? Of niet?
De vraag die me ook dwars blijft zitten: had ik echt niets...?

Vandaag een gedicht. Een verjaardagsgedicht voor Maai.

Je bent jarig vandaag en je bent het
niet meer. Hoe vier ik dat, hoort
bij een verjaardag die is verjaard
bijvoorbeeld nog taart? Je bent toch
nog altijd geboren, geworden. Maar

met wie vier ik dat voortaan en
waar haal ik blijde gezichten vandaan.

Bloemen krijg je natuurlijk, ik schik ze
voor je in een vaas terwijl ik over je praat:
toen, en nu zou ze, ze zou - maar

ten slotte sta ik daar dan met
lege handen en armen.

Teatime! (2)

Ik was te laat. Daar begon het mee. Maar toen ik binnekwam, werd in onthaald met de woorden: "Wat goed dat je het gevonden hebt zónder te bellen! We beginnen wat later, want er zijn nog heel veel mensen onderweg."

Aha.

Zo begon, iets later dan gepland, de tweede dag van het Pickwick panel. De dag waarop de nieuwe theesmaken gekozen werden. Deze keer was het in Utrecht en gingen we niet fietsen, wat qua meteorologische omstandigheden wel een opsteker was. We bleven in het Experience Centre van Douwe Egberts, een mooi gebouw waar héél veel koffie-automaten staan.

En natuurlijk was er ook weer heel veel thee.

We kregen de verbeterde versies van de theetjes uit onze voorselectie. Eentje was om je kopje bij op te drinken, bij de andere wilde ik persoonlijk mijn kopje het liefst op de grond gooien, want: ieuw getsie. Hoe dan ook, we moesten per groepje een definitieve selectie maken.

Daarna was het tijd voor een marketingbabbeltje. Dat ging onder andere over het uiterlijk van de theedoosjes, en er werd lustig op los gediscussieerd. Over strikjes en lintjes, labeltjes met of zonder afgeronde hoekjes en plaatjes op de verpakking.

Leuk bij deze discussie was één van de weinige mannelijke panelleden. Hij komt uit Friesland and is not afraid to show it. Sterker nog, in de discussie begon hij zijn bijdrage iedere keer met: "Ik ben misschien een nuchtere Fries, maar..." en dan kwam wat hij éigenlijk wilde zeggen. Tijdens de lunch ging hij in het zonnetje zitten. We zeiden alleen: "Ah, de nuchtere Fries heeft al een plekje gevonden." Hij had zich in ieder opzicht duidelijk gepositioneerd.

Na de lunch gingen we ook de theetjes van de andere groepjes proeven. Twee smaken per groep en daar moest er dan natuurlijk één van overblijven. We kregen bordjes met blije en droevige smiley's om onze voorkeur aan te geven. Van onze smaakjes werd de variant die niet mijn voorkeur genoot gekozen. Zodoende kan ik u nu exclusief onthullen dat er in november géén thee in de winkel komt die geïnspireerd is op speculaas.

Jammer hè?

De andere groepjes hadden ook fraaie smaken bedacht en om 14 uur waren de drie nieuwe theevarianten een feit. Met groot applaus natuurlijk.

Daarna was er nog een communicatiebabbeltje, maar dat heb ik overgeslagen. Ik moest de weg terug nog vinden en dan naar Den Haag met een trein die in verband met werk aan het spoor was omgeleid. Daar kwam bij dat ik me niet heel jofel voelde, dus ik vond het welletjes.

Ik kreeg wederom een cadeaupakketje mee. Met wederom zo'n emmer van een theeglas en een paar doosjes thee. Er begint zich nu wel weer en zekere mate van ruimtegebrek voor te doen in mijn keukenkastjes en ik denk erover om binnenkort een High Tea of iets dergelijks te organiseren; puur om mijn theevoorraad een beetje te laten slinken. Oh ja, en omdat dat gezellig is natuurlijk. Dus, wie mag ik noteren?

Eind juni hebben we de slotbijeenkomst van het Pickwick panel. Ik ben benieuwd waar het dan is en wat we dan gaan doen. En in november liggen onze smaken dus écht in de winkel! Dat idee vind ik wel heel speciaal.

Maar dat het geen speculaas is... tja.
Dat blijft een theegenvaller.

Verdwalen doe je zo

Afgelopen woensdag deed ik met vriendin M. een dagje Amsterdam. Vriendin M. had ter voorbereiding op deze afspraak een 100% Amsterdam boekje aangeschaft en het plan was om een wandeling uit dat boekje te maken.

Ik had kunnen weten dat daar de nodige haken en ogen aan zitten.

Samen met vriendin E. heb ik regelmatig stedentrips gemaakt en vaak kwam daar ook zo'n 100% boekje aan te pas. We maakten dan ook met wisselend succes gebruik van de wandelroutes . Dat 'wisselend' zit 'm vooral in de mate van verdwaaldheid waar de wandeling in resulteerde - want verdwalen doe je met die boekjes eigelijk altijd.

In Milaan bracht de route ons bijvoorbeeld in de sloppenwijken. We dwaalden langs sinistere garageboxen, terwijl we ons afvroegen of dat nou werkelijk de bedoeling was. We voelden ons steeds ellendiger en vonden geen van de bezienswaardigheden die op de route moesten liggen. Geen goed iets.

Maar afijn. In Amsterdam gingen vriendin M. en ik het dus weer proberen.
We bekeken de route langs (en door) de negen straatjes, besloten een onnodige hoek over te slaan en wisten waar we heen moesten. Alleen: dat lukte niet helemaal. We liepen de juiste straat in, maar vervolgens moesten we afslaan naar een andere straat en die wàs er gewoon niet. Dus we liepen terug en ook nog even heel Drs P.-fähig heen en weer.

Vervolgens bevonden we ons ineens in de onnodige hoek die we wilden overslaan en toen kwamen we via een vreemde omzwerving toch bij de negen straatjes. Die vonden we eigenlijk helemaal niet zo spectaculair, maar dat terzijde.

's Middags liepen we richting Oud Zuid en vonden we op eigen kracht de Gerard Doustraat, alwaar we de Blond-winkel bezochten. Sorry, zei ik winkel? Ik bedoel: het Blond-walhalla. Eigenlijk wilde ik alles wel hebben, maar dat kan ik niet betalen èn ik heb er geen ruimte voor in huis. Dus toen heb ik daar een trui gekocht en daar woon ik nu in. Een goed compromis.
Vervolgens liepen we over de Albert Cuypmarkt en toen weer terug naar het Rembrandtplein en dat alles terwijl het boekje veilig in M.'s tas zat. Zonder die misleidende info ging het als een zonnetje!

Dus lieve lezers, mocht u willen verdwalen: ga wandelen aan de hand van een 100%-gidsje. Gegarandeerd succes.

Dan ga ik ondertussen even kijken welke reisgidsjes ik in het vervolg ga gebruiken.

Een vrij omvangrijke impasse

In mijn vorige blogje stipte ik het al even aan: ik zit in een impasse. Laat ik daar nu toch nog even wat meer over zeggen.

Kijk, ik had al eerder aangegeven dat er dingen anders moeten. Daar ben ik al een tijdje van doordrongen. Nu zijn er voor dat 'anders' verschillende opties, waarvan ik er al een aantal met weinig succes heb uitgeprobeerd. Maar goed, ik ben niet voor één gat te vangen (en ook niet voor twee of drie gaten), dus ik zocht verder. Dat leidde tot een intakegesprek, nu tien dagen geleden.

Dat gesprek ging goed. Er werden vragen gesteld, ik gaf antwoorden, er kwam een dokter aan te pas die mij lichamelijk examineerde en toen mocht ik naar huis met de belofte dat ik binnen een week gebeld zou worden over het behandeladvies. Dat was snel en dat werkte bemoedigend.

Maar toen ik gebeld werd, viel het bericht toch een beetje tegen - schreef zij met gevoel voor understatement.
De moeilijkheid zit 'm in het concept 'contra-indicatie'. Voor alles is een oplossing, maar ze kunnen me niet aan een oplossing helpen voor het een zolang ik last heb van het ander. Denkt u nu ook: dan los je toch eerst het ander op? Juist. Maar dat kan dus niet zolang ik nog last heb van het een.

En daar is-ie dan: de impasse.

Overmorgen word ik weer gebeld, want ze gaan nog over andere opties praten. Opties die in mijn opinie minder fraai zijn dan wat ik beoogde met de intake. Eén van die opties heb ik zelfs al eerder uitgeprobeerd, maar dat is me toen zo slecht bevallen dat ik er verrekt weinig voor voel om dat nog eens te doen.

De overheersende vraag, die me de afgelopen dagen behoorlijk dwars heeft gezeten, luidt: "En nu?" Ik ben daar nog niet uit. Het enige wat ik heel zeker weet, is dat het verre van prettig is om op deze manier tegen de barsten in mezelf aan te lopen.

Toch gaat het me allemaal lukken, linksom of rechtsom.
Dat is des Annes.

En daar doen we het voor.

Iets om over na te denken

Qua leven zit ik momenteel in een vrij omvangrijke impasse, dus propere blogjes komen er niet zo van. Maar omdat ik u toch niet geheel in de steek wil laten, geef ik u graag iets om over na te denken. Dit werd mij gisteren verteld en het zorgde ervoor dat mijn hersenen bijna hoorbaar kraakten.

Er is een land. In dat land wonen geen vrouwen, geen moeders, maar wel oma's en ook meisjes. Ze hebben ook opa's en jongens, maar geen vaders. Ze wonen er in huizen, maar die staan nooit in een straat. Ze hebben auto's, maar geen rijbewijzen.

Ze hebben er eten. Geen drinken, maar wel melk. Ze hebben er geen brood, maar wel pistoletjes. Die beleggen ze met kaas, of met jam, maar niet met worst - hoewel er geen vegetariërs wonen. Ze smeren ook nooit boter op de pistoletjes.

Ze hebben er geen dieren, maar wel honden en katten. Kippen hebben ze ook, maar geen eieren.

Ze sporten er niet, maar doen wel aan fitness en ze zwemmen ook.

Ze hebben er geen internet, maar kunnen wel websites bezoeken en mailen, chatten en gamen doen ze ook.

Ze kunnen op vakantie, maar reizen niet. Ze hebben dan ook geen paspoorten. En geen treinen. Wel bussen, maar geen chauffeurs.

Dan is de grote vraag: wat hebben ze in dit land niet?
Ik geef u een hint. Het antwoord waar ik na lang peinzen mee kwam was: logica. Dat was niet goed. Want logica, dat hebben ze juist wel!

Nou, denk daar maar eens diep over na. Antwoorden in de comments!
Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd, maar u mag me wel mailen...