Ketterende kleuters

Kleine kindjes die leren praten zijn leuk. Vooral wanneer ze anderen gaan napraten en de ouders derhalve wat beter op hun woorden moeten letten. Maar dat lukt die ouders niet altijd. Dan zijn kleine kindjes die leren praten op hun leukst.

Vrienden van mij hebben een dochtertje van twee dat volop aan het babbelen is. Ze weet dat 'kut' een woord is dat je niet mag zeggen. Maar ja, haar papa en mama laten ook wel eens iets op de grond lazeren. Of ze hebben last van een computer die vastloopt of iets dergelijks. Dan valt er toch wel eens een 'kut' daar in huis.
Hun dochtertje vindt dat prachtig. Niet eens zozeer om na te praten, want ja, je mag het niet zeggen hè? Maar als papa thuiskomt van zijn werk en mama had een kutmoment, dan staat dochterlief bij de voordeur te wachten om vervolgens heel enthousiast te zeggen: "Papa.... Mama kut! Mama kut!" De kleine klikspaan.

Gisterochtend signaleerde ik iets soortgelijks bij mijn overbuurmeisje. Dat dametje is ook een jaar of twee. Op het moment dat zij naar buiten kwam, zei ze vol overgave: "Shit!" Dat activeerde de pedagogische kant van haar vader. Vermanend sprak hij dochterlief toe. "Dat is niet netjes om te zeggen! Zeg dan maar 'chips'."
Mijn buurmeisje keek haar vader aan met een blik die zei: "Gast, jij bent niet goed gaar." Ze rolde nog nèt niet met haar ogen. Vervolgens, hem nog steeds nadrukkelijk aankijkend, zei het wurm: "Nee. Shit." U ziet dat hier meteen ook het 'ik ben twee en ik zeg nee'-principe in de praktijk werd gebracht. Vaders pedagogische trucendoos moest verder open - ik zag hem een dappere poging wagen om zijn dochtertje af te leiden, maar zij had daar echt geen belangstelling voor. Ondeugend keek ze hem aan en zei nog een keer nadrukkelijk: "Shit!"

Wat er toen gebeurde, dat weet ik helaas niet. Ze werd in de bakfiets gepleurd en ze gingen op pad. Maar ik denk dat het niet de laatste keer was dat ze 'shit' zei.

Mocht ik ooit een kind hebben, dan zal ik heus wel op mijn woorden letten, evenals op de woorden van het kind. Ik wil natuurlijk niet met een ketterende kleuter over straat. Maar ik ben zelf ook niet in mijn eerste vloek gestikt, dus ik verwacht echt geen kotertjes die 'appeltaart' zeggen in plaats van 'godverdomme'. Bovendien: als ze het niet van mij leren, dan toch wel van televisie, vriendjes of op straat...

Nou, dan liever van mij. Dan weet ik tenminste zeker dat ze goed leren vloeken.
Zolang het situaties zijn zoals hierboven beschreven, vind ik het eerder schattig dan schokkend.

Boeren en vrouwen: eindelijk actie!

Kijk, dit was nou een BZV-aflevering waar je als blogger iets mee kunt. Eindelijk actie! Niet op alle fronten de actie waar je in een queeste naar liefde en passie op hoopt, maar actie niettemin.

Marcel
Dat ging dus niet goed. Al aan het begin van de uitzending was het een en ander uit de expressie van Ksenia af te leiden: ze wilde in een andere kamer slapen. Maar volgens mij wilde ze ook liever in een ander hotel. In een andere stad. Met een andere man. Wat begrijpelijk is. Uiteindelijk heeft ze dat ook - in iets mildere bewoordingen - aan Marcel verteld. Vriendin N. sms'te mij daarna dat ze toch wel een beetje medelijden met Marcel had, waar ik op reageerde met de opmerking dat N. te goed is voor deze wereld. Medelijden met Marcel... zelfs empathie kent zijn grenzen. Tot slot wil ik nadrukkelijk niets zeggen over Marcels flappenmuts.

Gijsbert
Dat ging dus wel goed. Femke en Gijsbert hadden het gezellig met malkander en tijdens het ontbijt op de tweede dag werden er overduidelijk postcoïtale blikken gewisseld. Tijdens het diner (er stond wijn op tafel) op de derde dag werd Femke bovendien door Gijsbert aangesproken met "schatje". Dat zit wel goed.
Het enige is dat Gijsbert er een vorm van logica op nahoudt die ik niet kan volgen. Femke en hij hadden een "is dat zielig of niet" discussie over vlees (cursusje gevolgd bij Frank, me dunkt) en toen plaatste Gijsbert de opmerking: "Als niemand lam zou eten, zouden er ook geen lammetjes zijn." Terwijl ik denk: als je ze niet opvreet, zijn er des te meer. Maar afijn.

Frank
Komen we bij Frank. Hij moet echt iets doen aan die emotionele incontinentie van hem, want my God, hij zat gewoon wéér te janken! En dat op vakantie, dus er waren geen geitjes in de buurt om hem te troosten. Anita speelde op haar ski's de geboorte van Bambi na terwijl Frank haar coachte. Al met al denk ik dat we hier ook van liefde kunnen spreken. Dat is een mooi iets.

Annemarie
Als we ergens niet van liefde kunnen spreken, dan was het bij Annemarie en Adriaan. Die twee liepen alleen maar tegen elkaar te snauwen, Adriaan was de vleesgeworden definitie van 'chagrijnig' en deed de romantiek zinloos geweld aan door dingen te zeggen als: "Die zon gaat zonder mij ook wel onder". Ik zeg niet dat dat niet waar is, maar als liefde de intentie is, moet je zo'n denkwijze soms gewoon even een halt toeroepen.
Vanochtend dacht ik hier nog eens even over na en drong ineens tot me door wat er werkelijk aan de hand was. Adriaan miste Harrie. Dat moet het haast wel geweest zijn.

Richard
Moet ik aan hem nou ook nog aandacht besteden? Ik heb het zó geschoten met die gast. Voor de volledigheid dan even een klein iets: Annemieke zei dat sommige dingen voor een vrouw heerlijk zijn om te horen. Dat is een feit, inderdaad. Maar even: als ze uit de mond van Richard komen, zou dat voor mij ernstig afbreuk doen aan de heerlijkheid. Verder: ophoepelen. Ik wil er niets meer mee te maken hebben, met heel die Richard niet.

Dat was dat
Volgende week zien we hoe de situatie drie maanden na de citytrips is. Ik ben erg benieuwd, al kunt u uit het bovenstaande afleiden dat ik mijn voorlopige conclusies al getrokken heb. Het lijkt me wel leuk als Annemarie eenmaal terug op de boerderij Harrie heeft gebeld en dat zij nu alsnog samen zijn.

Of dat Adriaan dat gedaan heeft, natuurlijk.

Kunnen wij het maken?

Al een paar dagen waren er kluswerkzaamheden in het appartement schuin onder mij. Niet zo leuk, maar je gunt je nieuwe onderbuur het voordeel van de twijfel. Het zou, zo nam ik aan, vanzelf wel ophouden.

Op dit moment heb ik daar echter mijn twijfels bij. Vanmiddag klopte buurvrouw M. op mijn deur en ze vroeg me of ik ook geen water had. Ik had dat nog niet opgemerkt, maar inderdaad zeg: toen ik de kraan opendraaide, gebeurde er in het geheel niets. We weten het direct aan de kluswerkzaamheden van de onderbuur en denderden de trap af om verhaal te halen.

In het appartement staat thans geen keuken meer, zo ontdekten we, en de klusjesman gromde iets wat op 'buis' moest lijken. Volgens M. dan; ik verstond hem niet. Om u een beeld te geven: zelfs boer Richard is een articulactiewonder vergeleken met deze klusjes-Neanderthaler. We berustten erin dat we even geen water hadden en gingen terug naar boven.

Even later wilde ik even naar buiten gaan, net op het moment dat een mevrouw van de winkel onder ons huis bij ons aanbelde. Ze mopperde over de kluswerkzaamheden en meldde dat ze lekkage hadden in de winkel. Fraai. Ik verwees haar door naar de klusdebiel en hoopte vurig dat het euvel als ik terug thuis kwam opgelost zou zijn.

Maar nee. Er komt nog steeds geen water uit de kraan. Hoewel ik inmiddels wist dat 'verhaal halen' godsonomgelijk is bij de klusdebiel, ging ik toch weer naar beneden om te vragen of het nog lang gaat duren. Uit zijn gegrom heb ik opgemaakt dat het vandaag nog wordt opgelost - en dat is hem geraden ook.

De tirade die ik speciaal voor hem afstak, leidde slechts tot een niet-begrijpende blik. De huisbaas heeft deze verbale klap vervolgens mogen opvangen in een telefoongesprek waarin ik uiteenzette dat ik het er niet mee eens ben, dat we hier te maken hebben met een nogal onhandige klusjesman en dat ik toch op z'n minst van tevoren had willen weten dat ik zonder water zou zitten. De rest van mijn irritatie sms'te ik naar buurvrouw M., die inmiddels weer hoog en, nou ja, droog (*ketsjing-boem*) bij haar vriendje zit.

Bij mensenvriend Albert Heijn heb ik zojuist maar een paar flessen water gehaald, want 'geen water hebben' is echt verschrikkelijk onhandig. De nieuwe onderbuur heb ik nog niet ontmoet - ik neem althans aan dat het niet de klusdebiel is - maar het voordeel van de twijfel heeft hij of zij nu wel verspeeld.

Laten we het erop houden dat een slecht begin van ons burenbestaan óók het halve werk is. Maar laten we dan in godsnaam een andere klusjesman inhuren voor de andere helft.

Boeren en vrouwen: niet zo leuk

In de voorbije week merkten een aantal mensen terecht op dat dit seizoen van BZV het niet haalt bij voorgaande seizoenen. Ook werd opgemerkt dat ik minder enthousiast ben. Dat klopt, al moet ik daarbij aantekenen dat ik de laatste twee BZV-blogs geschreven heb in een griephumeur, wat geen wonderen doet voor zonnige bespiegelingen. Maar goed, zelfs nu ik de griep overwonnen heb, kan ik geen 'Hosanna in de hoogte' stukje publiceren.

Laten we eerlijk zijn: op de dag voor Valentijnsdag hoop je toch op meer liefde. Daarvoor moesten we het echter duidelijk niet van de boeren hebben. Niemand is ècht hoteldebotel. Bovendien werden er nog een paar mensen naar huis gestuurd, wat ook niet echt leuk is voor hen. Met name vor Harrie vond ik het sneu. Hij reageerde stoer, maar volgens mij baalde hij als een stekker. Toch denk ik dat hij een leukere, vrolijkere vrouw kan krijgen dan Annemarie. Al beweerde Yvon gisteren in DWDD dat we nu week na week getuige zijn van 'een Annemarie onder spanning'. Tsja, dat geloof ik dan ook wel weer.

Maar nee, dit seizoen BZV is gewoon niet zo leuk. En toch blijven we kijken hè, in de hoop dat er iets gebeurt. Dat er gekust wordt, dat er iets van genegenheid of plezier boven tafel komt. Maar het enige plezier dat we nu te zien krijgen, is een hysterisch verjaardagsfeestje met overdatumse taart.

Daarnaast vertoont Yvon steeds meer gelijkenis met een hofnar - in elk geval waar het haar kleidng betreft. Had ze eerst nog alleen het jasje van Bassie geleend, het lijkt nu wel een langzame opmars naar carnaval. Ik ben benieuwd in wat voor kostuum we haar in de uitzending van 6 maart gaan zien...

De preview van volgende week was wel veelzeggend. Adriaan die tegen Annemarie zei dat ze elkaar nog wel eens kunnen bellen. Dat klinkt niet alsof de vonken er vanaf vliegen.

Daar moest ik dan weer wel een beetje om grinniken.

Boeren en vrouwen: gebabbel, gebabbel, gebabbel

Heel veel praten en niets zeggen.
Ik dacht dat ik daar goed in was. Gisteravond moest ik echter constateren dat ik echt een amateur ben vergeleken met de BZV-deelnemers. Want tjee, wat hebben die veel nietszeggend gekletst.

Annemarie en haar broer waren er goed in. "De ene is leuk, maar ja, de ander is ook leuk", maakte Annemarie haar statement. "Ja, ze zijn allebei heel leuk", beaamde haar broer. "Maar ja, wie ik dan moet kiezen..." twijfelde Annemarie. "Tja, degene die je dan toch het leukst vindt", trapte haar broer een open deur in.
Ondertussen beginnen vriend P. (met wie ik tijdens BZV altijd sms-contact onderhoud) en ik steeds sterkere vermoedens te krijgen dat Harrie en Adriaan er ook gewoon met z'n tweetjes vandoor kunnen gaan. Omdat zij het zo op het oog gezelliger hebben met elkaar dan met Annemarie.

Frank gebruikt altijd heel veel woorden om heel weinig te zeggen. Sorry dat ik het zelf zeg, maar hij kletst als een vrouw. Hij zegt nooit precies wat hij bedoelt, hij praat in hints. Dat is toch een vrouwending? In elk geval wil hij op korte termijn een vrouw op de boerderij, dat heeft hij dan weer wel gezegd. Niet nog vier jaar wachten, maar het liefst nú. Bovendien houdt hij niet van telefoneren, daar zijn we nu ook achter. Een relatie met Anita wordt dus lastig en die conclusie lijkt hij nu zelf ook getrokken te hebben.

Degene die het best kan lullen zonder iets te zeggen is Gijsbert. In de gesprekjes die hij had met Femke en José dacht ik steeds: "Man, wat bedoel je nou?!" In het gesprek met José overtrof hij zichzelf met de zin:

"Dan vind ik het niet reëel om de situatie de situatie te laten om de situatie."

Dat laat me nu dus niet meer los. Ik heb er lang en diep over nagedacht, maar de betekenis nog steeds niet helemaal doorgrond. Het is niet reëel om de situatie de situatie te laten, oké. Geen fraai Nederlands, maar ik snap het. Maar dan komt er nóg een keer 'om de situatie' en dat maakt die zin compleet onbegrijpelijk. Hoezo, 'om de situatie'? Welke situatie dan?
Afijn, Gijsbert volgt in elk geval zijn gevoel en beschouwt dat als een avontuur, José heeft haar boeltje gepakt en Femke is de uitverkoren vrouw.

Bij Marcel werd er ook flink veel gepraat, waarbij Ksenia zijn zinnen afmaakte en hem vervolgens 'direct' noemde. Wonderlijk. Bij Richard werd er minder gepraat, maar ja, daat valt ook niet zoveel meer te zeggen. Ik dacht zelfs even dat hij helemaal niet meer in beeld zou komen, maar misschien was dat een typisch gevalletje 'de wens is de vader van de gedachte'.

Volgende week gaan we dan eindelijk ontdekken voor welke koekenbakker Annemarie gaat kiezen, horen we officieel dat Marcel het met zijn Poolse importweduwe gaat proberen en hakkelt ook Frank de knoop door.

Dan moet het hoge woord er wel uit en is er missschien eindelijk tijd voor ontspanning en liefde.
We horen het wel.

1953 - een vrolijk verhaal

Persoonlijk heb ik niet zoveel met nationale of regionale trauma's. Zeker niet wanneer deze zogenaamd 'van generatie op generatie woden doorgegeven'. Feit is echter wel dat ik het levenslicht zag in Zeeland en daar is natuurlijk wel de watersnoodramp van 1953 gebeurd.

Omdat tegenwoordig over werkelijk álles een musical gemaakt schijnt te moeten worden, is ook de ramp nu vermuscialiseert. Gisteren was de première in Middelburg. Op TV was daar flink wat om te doen. Eerste reacties over hoe knap het wel niet is en hoe wonderschoon en schokkend om 'de echte verhalen' te horen.
Ik haak graag even in op deze 58 jaar oude actualiteit met een echt verhaal dat ik persoonlijk het mooiste en vrolijkste van allemaal vind en dat niet zo vaak verteld wordt.

Het gebeurde allemaal in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953. De combinatie van springtij en een noordwesterstorm stuwden het water in de Noordzee op tot recordhoogte. Dijken braken door, Zeeland stond onder water.
Ergens in de provincie woonde B. met zijn echtegenote B., die op dat moment een maand of acht zwanger was. Wat ze aan het doen was, hoe het precies gebeurde, dat weet ik allemaal niet. Wat ik wel weet, is dat het zelfs de baby in de buik van B. niet ontging dat er het één en ander gaande was in de provincie. Daar wilde ze (het was een meisje) het hare van weten!

Aldus besloot de baby om uitgerekend die nacht maar eens aanstalten te maken om de watersnood met eigen ogen te komen bezien. De baby in kwestie is in haar aanleg vrij nieuwsgierig en het zou haar niet gebeuren dat ze dan potdikkie nèt te laat geboren zou worden en derhalve de regionale ramp zou mislopen.

Echter: B. & B. konden zich niet geheel vereenzelvigen met de planning van hun baby en togen naar het ziekenhuis. Daar werd met wat kunstgrepen voorkomen dat de baby die nacht ter wereld kwam. Dit tot grote onvrede van de baby, dat spreekt. Overigens vind ik het van belang te vermelden dat de vliezen van B. nog intact waren op dat moment en dat de ramp dus niets te maken had met haar vruchtwater. Om misverstanden te voorkomen.

Afijn, pas een goede vier weken later zag de baby dan toch daadwerkelijk het levenslicht. Hoewel ze de watersnoodramp dus gemist heeft, is een pikant detail uit haar huidige leven wel dat ze een lichte vorm van watervrees heeft.

Hoe ik dit verhaal ken?
Wel, de baby in kwestie werd mijn moeder. En ik ben niet bij machte om een musical van haar te maken, maar een stukje op mijn weblog is toch wel het minste.

Als u er nou een liedje bij verzint, dan komen we toch nog een heel eind.